۱۳۸۸ آبان ۱۵, جمعه

13 آبان جاودانه شد / برای 16 آذر، روز دانشجو، برنامه ریزی کنیم

بار دیگر برگ زرین دیگری از تاریخ پرفراز و نشیب ایران زمین توسط فرزندان بی باک کورش کبیر ورق زده شد.بار دیگر اراده پولادین ایرانیان برای به زنجیر کشیدن ضحاک زمانه و حامیان مارنمایش را به رخ جهانیان کشیدیم و به همگان ثابت کردیم که ایرانی می میرد ولی ذلت نمی پذیرد. امروز خلیج همیشه فارس ایران آبی تر و گرمتر و دماوند سرفرازتر از همیشه بود.امروز لبخند نقش بسته بر روی لبان سربازان دیوارهای تخت جمشید پر رنگ تر از همیشه بود . گویی آنها نیز به نوادگان خود افتخار می کردند . هم میهنان ،صدای شکستن پایه های پوسیده کاخ ضحاک شنیده می شود.آری این یک رویا نیست، عین واقعیت است.واقعیتی که با تمام وجود همه ما در چند ماه گذشته آن را حس کرده ایم. این حکومت ننگین و جنایت کار آخرین نفس های متعفن خود را می کشد و هر لحظه در انتظار سرنگونی و نابودی حکومت پوشالی و بی پشتوانه خود می باشد.روز ایران(قدس سابق) و حماسه ۱۳ آبان امسال با پیوستن به تاریخ پر افتخار کشورمان روشنگر راه آینده شدند. اکنون باید برای روز دانشجو برنامه ریزی کنیم. روزی که بازهم تن ضحاک را خواهیم لرزاند.روزی که به کابوس رژیم تبدیل خواهد شد. بیش از یک ماه فرصت داریم تا با بر طرف کردن کاستی ها و اتحاد بیشتر روز سبز دیگری بسازیم. باید همه مسائل را بررسی کنیم و بهترین گزینه ها را برای ادامه مبارزه انتخاب کنیم تا با کمترین هزینه بیشترین نتیجه را بگیریم. فراموش نکنیم که ما بیشماریم و امیدوار و تا روزی که با هم هستیم از هیچ چیزی نمی ترسیم.هر چقدر که متحدتر و با برنامه تر باشیم زودتر طعم شیرین آزادی و دموکراسی را خواهیم چشید. با ادامه حضور خود در خیابانها تا روز ۱۶ آذر کار رژیم را یکسره خواهیم کرد.

سنگ مزار ندا را می شکنید، با یادش در ذهن میلیون ها هموطنش چه می کنید؟

خشم و عصبانیت مزدوران حکومت کودتا حد و اندازه ندارد. عصبانیتشان نیز مرده و زنده نمی شناسد. خشونت و تخریب تنها واژه های آشنای آنها برای حفظ وضع موجود است وبدیهی است که ندا که هم اکنون نماد آزادیخواهی و امید میلیون ها ایرانی و به خصوص نسل جوان ماست، از این عتاب رویگردان نخواهد بود. سنگ مزارش را می شکنند تا به بازماندگان و همه آنها که در بهشت زهرا نشانه ای از او می جویند عصبانیتشان را از جنبش صلح طلبانه مردم نشان دهند. آنها که دستور شکستن سنگ مزار ندا را می دهند به راستی با یاد و خاطره جاودانه اش در ذهن وحافظه میلیون ها هموطنش چه می کنند؟ با اینهمه یاد و ترانه و نشانه از وی در سراسر دنیا چه می کنند؟ آیا آنها نمی دانند که این تنها مادر ندا نیست که هر شب به یاد او به بستر می رود؟ آیا آنها نمی دانند که ندای مظلومیت ندا از مرزهای آن کشور مصیبت زده عبور کرده و می رود تا طومار رژیم خشونت و وحشت مذهبی را در این سرای جاودان در هم پیچد؟. جنایت را نمی توان با از بین بردن آثارش پنهان کرد. مگر نیستند در این مرز و بوم هزاران خانواده قربانیانی که حتی از محل دفن فرزندانشان اطلاع ندارند؟ مگر خاوران را با بولدوزر صاف نکردید تا بلکه چند صباحی به حیات ننگینتان ادامه دهید؟ چه شد که با آنهمه زندان های مخوف و کشتارهای قرون وسطایی به نام دین و مذهب، اینچنین خواب از چشمتان ربوده شده؟ آیا جز این است که ظلم پایدار نیست؟ شما نیک می دانید که ندا نماینده نسلی است که بعد از انقلاب جهنمی 22 بهمن چشم به دنیا گشوده و این نسل، دیکتاتوری را در تحت هر عنوان و قالب روی بر نمی تابد. شما خفاشان شب پرست ممکن است گروهی از این نسل را شکنجه و زندانی کنید و در خیابان و بازداشتگاه از بین ببرید اما با قدرت جوان و میلیونی آنها که اکنون به یک بدنه واحد تبدیل شده و قادر است کوه را از جای برکند، چه می کنید ای عفریته های عجوزه؟

گزارشگران بدون مرز بازداشت ۱۰۰ روزنامه نگار در ایران را محکوم کرد

ازمان گزارشگران بدون مرز روز پنجشنبه در بيانيه اى با محكوم كردن بازداشت هاى اخير خبرنگاران در ايران اعلام كرد: در كمتر از ۱۵۰ روز، ۱۰۰ روزنامه نگار در ايران بازداشت شده اند.

اين سازمان در بیانیه خود که روز پنجشنبه منتشر شد، مى گويد: «در كمتر از ۱۵۰ روز پس از آغاز اعتراض هاى خيابانى به انتخاب مجدد محمود احمدى نژاد در انتخابات ۲۲ خرداد ماه، دست كم ۱۰۰ روزنامه نگار و وب نگار بازداشت شده اند كه ۲۳ تن از آنها همچنان در زندان به سر مى برند.»

در جريان سركوب اين اعتراض ها كه در روز ۱۳ آبان با برخورد شديد نيروهاى امنيتى و بسيجى به اوج خود رسيد، صدها تن بازداشت شده اند.

سازمان گزارشگران بدون مرز مى گويد كه علاوه بر بازداشت يكصد روزنامه نگار در پنج ماه گذشته، «بيش از ۵۰ روزنامه نگار نيز مجبور به ترك كشور شده اند. روزنامه نگارانى كه در كشور مانده اند به شكل مداوم مورد تهديد و پيگرد قضايى قرار دارند.»

اواخر مهرماه گذشته، اين سازمان در گزارش سالانه خود اعلام كرده بود كه ايران از نظر آزادى مطبوعات به رتبه هاب پايين تر سقوط كرده و در ميان ۱۷۵ كشور جهان در رده ۱۷۲ قرار گرفته است.

dwww

آنچه ملاحظه می کنید ، مقاله ای است از صادق زیباکلام در روزنامه ی کیهان ، و در روزهایی که زمزمه های تعطیلی دانشگاهها ، نگرانی های بسیاری را در میان اساتید دانشگاه ، دانشجویان و روشنفکران پدید آورده بود . زیباکلام آن سالها نه به مثابه یک آکادمیسین ، بل چنان ایدئولوگی انقلابی ، با شور و حرارت از انقلاب فرهنگی و ایدئولوژیک کردن محیط های دانشگاهی حمایت می کند . بگذارید ابتدا بندهایی از این نوشته را از روزنامه ی کیهان 13 اردیبهشت 1359 بازخوانیم : « و اما راه چاره چیست ؟ بایستی در وهله ی اول دانشگاهها را تعطیل نمود ، اما نه بدون برنامه و بی هدف ، بلکه بطور سازمان یافته دانشجویان و استادان را داوطلبانه از طریق جهاد سازندگی روانه ی روستاها نمود و عده ی زیادی از استادان را روانه ی کارخانجات نمود تا مشکلات صنعتی و تنگناهای فنی را از نزدیک ببینند و از پشت میز دانشکده در تهران ، سعی در حل مسئله ی ذوب آهن اصفهان ننمایند . همزمان با این مرحله ، تنی چند از صاحبنظران در مورد هر رشته ای شروع به بررسی می کنند که اولا آیا این رشته ی تحصیلی به درد جامعه ی بعد از انقلاب می خورد یا نه ، و اگر جواب منفی است از مهر امسال برای آن رشته دیگر دانشجو نگیرند و از دانشجویان فعلی این رشته بخواهند یا تغییر رشته دهند ، یا دولت تضمین نخواهد نمود که پس از فارغ التحصیل شدن برای آنان کار ایجاد نماید . اگر رشته ی تحصیلی در این مطالعه ی اولیه تشخیص داده شد فی النفسه لازم است ، لاکن محتوی آن بایستی تغییر کند ، که دیگر مشکلی نیست و صاحبنظران آنچه را که بایستی تغییر یابد ، خود تغییر خواهند داد » یا جای دیگری چنین می نویسد : « بیاییم با از بین بردن نظام دانشگاهی دلالی که متعلق به نظام وابسته به امپریالیزم بود ، دانشگاهی بوجود بیاوریم که فکرش و نقشش در تداوم خط انقلاب باشد و شعار « دانشگاه سنگر آزادی » را تبدیل به شعار « دانشگاه سنگر انقلاب » بنمائیم »
خوانش متن کامل این مقاله ی طولانی را به دوستان گرامی وامی سپارم و تنها به ذکر نکته ای بسنده می کنم : واکاوی تاریخی ، هرگز قصد نفی ماهیت امروزی پدیده ها را ندارد ، بل می خواهد یاداور شود روزگاری انسان هایی بوده اند که چنین اندیشیده اند و گام در راه میراندن اندیشه ها گذارده اند . زیباکلام این سالها گرچه مواضع دوگانه اش چندان به مذاق خوش نمی آید ، اما دستکم مردی دانشگاهی است . اینک او در همان کرسی دانشگاهی نشسته است که جمعی به تعطیلی کشاندن اش و تصفیه ی اساتید ناپالوده ای چون او را در ذهن می پندارند . شاید این بازخوانی تاریخی کوچک ، در این روزها که سیزده آبان مجالی بر گشایش زوایای تاریک آن سالها بوده است ، امری بیهوده نباشد .

شمس‌الواعظین: حکومت باید مواظب از بین رفتن اقتدارش باشد


image

ماشاالله شمس‌الواعظین روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی می‌گوید هرچه سرکوب از طرف حکومت بیشتر شود، حرکات مردم نیز رادیکال‌تر خواهد شد و او این را به نفع جنبش اصلاح‌طلبی نمی‌داند.




سخنگوی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات می‌گوید تا دیر نشده حکومت باید برای این مسـئله یک راه حل سیاسی پیدا کند وگرنه به عقیده او شکاف بین حکومت و مردم تبدیل به شعله‌های خطرناکی می‌شود که زبانه‌های آن معلوم نیست به کجا خواهد انجامید.


آقای شمس تظاهرات دیروز مردم در سیزده آبان در مقایسه با تظاهرات معترضان دولت در روز قدس قدری متفاوت بود. حداقل از این نظر که سرکوب از طرف نیروهای دولتی بیشتر بود. فکر می‌کنید آیا قرار است روش دولت عوض بشود و در مقابل معترضان خشن‌تر از قبل عمل کند؟


ماشاالله شمس‌الواعظین: اشاره‌ای که شما کردید، اشاره‌ی درستی است. دیروز (۱۳ آبان) تفاوتش با روز قدس این بود که در روز قدس این‌ها نمی‌خواستند کوچکترین خشونتی به کار ببرند و خونی ریخته بشود، روز قدس مبارزه با اسراییل است و اینها نمی‌خواستند عملی را انجام بدهند که شبیه اعمالی باشد که در فلسطین اشغالی دارد صورت می‌گیرد. لذا خیلی باز و با سعه‌ی صدر برخورد کردند و همراه با انعطاف سیاسی. ولی هشدارهایی که پیش از سیزده آبان به مردم داده شد و مردم در یک چالش بزرگ با حکومت وارد میدان شدند، موجب شد که نیروها و قوای امنیتی وارد عمل بشوند و خشونت را به میزان بسیار زیادی بالا ببرند. در واقع دیروز بین دو گروه از مردم تجزیه شد؛ مردمی که مرگ بر آمریکا می‌گفتند مورد حمایت نیروهای امنیتی بودند و مردم دیگر به هر دلیل هر شعار دیگری که می‌دادند مورد تعقیب و سرکوب و تعدی و ضرب و جرح مأموران امنیتی قرار می‌گرفتند. این تفاوت بین روز قدس و روز سیزده آبان است که به نظر می‌رسد نیروهای امنیتی قصد ادامه‌ی این وضعیت را دارند.


علی‌رغم هشدارهایی که قبل از سیزده آبان داده از سوی مقامات دولتی شده بود و همین طور اخبار تکان‌دهنده‌ای که از بازداشتگاه‌های مختلف، از بدرفتاری با زندانیان می‌شد، بازهم دیروز حضور مردم بسیار چشمگیر بود. کسانی که شاهد عینی بودند می‌گویند یکجور تمام‌شدن طاقت مردم و یکجور لجبازی و این که انگار برایشان دیگر مهم نیست چه اتفاقی بیفتد، در مردم دیده می‌شد. آیا شما هم چنین چیزی را مشاهده کردید؟


تظاهرات دیروز مردم استفاده و بهره‌بری و فرصت‌سازی برای ابراز وجود بود. این یک. دو این که دولت به هر دلیلی اجازه‌ی تجمع به جنبش سبز نمی‌دهد. بنابراین جنبش سبز در انتظار می‌ماند تا هر مناسبتی که جنبه‌ی ملی دارد و نیاز به مجوز آن‌ها ندارد وارد صحنه شود. فاصله‌ای که بین دو مناسبت می‌افتد، مردم معترض را بیشتر جری می‌کند و بهشان جرأت بیشتری می‌دهد برای این که بتوانند جام مخالفت خودشان را بریزند و به یک معنا بغض‌شان را بترکانند، گرچه این صفت، عمدتاً ادبی است ، ولی واقعاً به واقعیت‌های دیروز و تظاهرات دیروز می‌خورد. بدین ترتیب می‌شود این جوری گفت، اگر این تظاهرات جنبه‌ی رسمی به خودش می‌گرفت، شاید نه این میزان خشونت به کار می‌رفت و نه حتی شعارهای رادیکالی که دیروز مورد مخالفت بسیاری از رهبران اصلاح‌طلب هم قرار گرفت، داده می‌شد. بنابراین تقصیر عمده‌ی این ماجرا به نظر من به گردن دولت است که اجازه‌ی چنین تجمعی نمی‌دهد. حکومت باید از یک چیز دیگر هم نگران باشد و آن فروریختن تدریجی هیبت حکومت است. چون اعلام می‌کند، هشدار می‌دهد که توی خیابان نیایید، ولی می‌آیند. خب پس فردا این به زیان حکومت تمام می‌شود. نه در این بخش، در تمام بخش‌هایی که می‌خواهد اعمال اقتدار بکند، بویژه در موضوعات حساس مثل پرونده‌ی اتمی، مثل مسایل اقتصادی، مثل مسایل قومیت‌ها آنوقت نمی‌تواند اعمال اقتدار بکند و حتی قادر به حفظ تمامیت ارضی نخواهد بود. وقتی مسئله‌ای به این سادگی مثل تظاهرات مخالفان را نمی‌تواند مدیریت بکند، آرام آرام ریزش اقتدار و هیبت پیدا می‌کند و این در کوتاه‌مدت به زیان دولت است و در درازمدت به نظر من به زیان حکومت ایران است. حتی اگر اصلاح‌طلبان موفق بشوند به قدرت دست پیدا بکنند، به نظر می‌رسد این به زیان آن‌ها هم خواهد بود. فروریختن هیبت حکومت مرکزی در ایران به سود هیچ دولت مرکزی در ایران صرفنظر از نام و صفت‌اش نخواهد بود.

اشاره کردید به شعارهایی که داده شده است. این طور به نظر می‌رسد که گویا مردم از آن خواسته‌های اولیه‌شان فراتر رفته‌اند، این که رأیشان را پس بگیرند و انتخابات تجدید بشود. دیروز و البته تک و توک در روز قدس شعارهایی علیه شخص اول مملکت داده می‌شد. شما هم الان به آن اشاره کردید. این را شما چه طور ارزیابی می‌کنید؟

حکومت از این مسئله استفاده خواهد کرد برای این که اولا انگیزه‌های واقعی تظاهرکنندگان را در روز اول، امروز به رخ آن‌‌ها و به رخ مخالفان و رهبران مخالفان بکشد و دوما رهبران اصلاحات را مورد تعرض و محدودیت و حتی شاید مورد بازداشت قرار بدهد. ولی واقعیت این است که اگر حکومت به خواست اولیه‌ی معترضان تن می‌داد، به اینجا نمی‌رسید. وضعیت کاملاً طبیعی است. وقتی شما معادله‌ای را مطرح می‌کنید که نتیجه آن‌برای حکومت همه‌اش بُرد بُرد باشد، جامعه‌و بدنه‌ی اجتماعی به سمت رادیکالیزه‌شدن حرکت می‌کند، حتی در طرح شعارها. بهتر آن است که حکومت روی توانایی خودش برای سرکوب و ایجاد محدودیت و ایجاد خفقان شرطبندی نکند. روی توانایی خودش برای این که می‌تواند این مسئله را جمع و جور بکند، زیاد حساب باز نکند. روی توانایی و قدرت اجتماعی هم فکر بکند که اگر به انفجار بغض و ترکیدگی مطالبات و انبوهی مشکلات برسد، آنوقت هیچ قدرتی و هیچ حکومتی قادر به رویارویی با آن نخواهد بود. لذا باید تا دیر نشده حکومت با رهبران اصلاحات بنشیند و یک راه حل سیاسی پیدا بکنند. به دلیل این که بحران، سیاسی است، راه حل آن هم سیاسی است. راه حل‌های امنیتی، بگیروببند، بازداشت‌ها، محدودیت‌ها، تجاوز در زندان‌ها، بستن روزنامه‌ها، تعطیلی مراکز تجمع که الان حتی به دعای کمیل رسیده است، اینها راه حل نیست. ما پس فردا مراسم محرم را داریم، شانزده آذر در پیش روست. حکومت نباید مدام توانایی خودش را به میدان آزمون بگذارد.

و نکته‌ی دیگر که راهپیمایی دیروز را از راهپیمایی‌ها قبلی متمایز می‌کرد ، شرکت‌گسترده‌تر مردم در شهرستان‌ها بود. گزارش شده که در اصفهان، رشت، اهواز و تبریز تظاهرات گسترده‌ای صورت گرفته است. آیا این می‌تواند نشانه این باشد که این جنبش دارد تمام ایران را می‌گیرد؟

حرکت دیروز به معنای دقیق کلمه، استمرار یک حرکت بود. من اصلاً کاری به ادعاهای طرفین در مورد نتایج و ماهیت برگزاری انتخابات ندارم. من اشاره می‌کنم به آماری که خود دولت اعلام کرده است. آقای مهندس میرحسین موسوی ۱۴ میلیون رأی آورده است. مطابق گفته‌ی خود حکومت این ۱۴ میلیون مال شهرهای بزرگ و طبقه‌ی متوسط به بالا بوده است. نخبگان، تحصیلکردگان و همه‌ی طبقات دارای تحصیلات عالیه پشت سر میرحسین موسوی هستند. طبقه‌ی متوسط هم می‌دانید که در هر جامعه‌ای طبقه‌ی بسیار تعیین‌کننده‌ای است. می‌تواند اقتصاد را فلج کند، می‌تواند سیستم بوروکراتیک دولت را فلج کند. این طبقه است که هم‌اکنون وارد صحنه شده است. هم‌اکنون این طبقه دیده می‌شود، ریشه دارد، پایگاه دارد. بنابراین ۱۴ میلیون انسان که مخالف‌اند، از هر فرصتی برای ورود به خیابان و عرض‌اندام در قبال حکومت، استفاده می‌کنند. این راه حلش راه حل امنیتی و سرکوب و بگیروببند و گاز اشک‌آور و باتوم و این‌ها نیست. راه حلش سیاسی است، چون بحران سیاسی است. کسی برای مبارزه با حکومت سلاح به دست خودش نگرفته، آمده شعار طرح می‌کند. شعار را با شعار باید پاسخ داد. نه با گاز اشک‌آور! در نتیجه باید یک موازنه‌ی قوایی صورت بگیرد. حالا ممکن است این سؤال پیش بیاید که چه کسی باید در این زمینه گام اول را بردارد؟ من معتقدم طرفی که قدرت قهریه و قدرت سرکوب را در دست دارد، باید از قدرت بخشش بالایی برخوردار باشد. در نتیجه او باید آغازگر حرکت به سمت عقب باشد، برای برقراری آشتی با جناح مخالف و در نتیجه پرکردن شکافی که در اثر انتخابات اخیر بوجود آمده است و این شکاف می‌رود تا تبدیل به شعله‌های خطرناکی بشود که زبانه‌های آن معلوم نیست به کجا خواهد انجامید.

پاسخ حسين کروبی، فرزند مهدی کروبی به ايرنا: محفلی با اهداف کثيف امنيتی در ايرنا مستقر شده است

روز پنجشنبه چهاردهم آبان ماه خبرگزاری ايرنا خبری دروغ را به نقل از حسين کروبی فرزند مهدی کروبی بر روی خروجی خود قرار داد. در اين خبر به نقل از حسين کروبی آمده بود که مهندس موسوی شهامت حضور در مراسم ۱۳ آبان را نداشته است. تکذيبيه ذيل به نقل از حسين کروبی آشکار کننده زوايای تازه ای از چگونگی شنود تلفن ها و دروغ پردازی سازمان يافته در يک نهاد دولتی همچون خبرگزاری ايرنا است. متن اين توضيح بدين شرح است: . . . . به نام خدا. . . . مديرعامل محترم خبرگزاری ايرنا با سلام . . . . روز پنجشنبه، گفتگويی از اينجانب حسين کروبی، توسط خبرگزاری ايرنا منتشر شد که سراسر کذب و دروغ بود. لذا خواهشمند است ضمن انتشار توضيحات ذيل نسبت به تکذيب متن اين خبر مبادرت ورزيد. در غيراينصورت اينجانب پيگيری قضايی و شکايت از آن خبرگزاری را حق قانونی خود . . . . . . ۵- لذا مشخص است که در تاريکخانه ساختمان آن رسانه دولتی، محفلی با اهداف کثيف امنيتی اتاقی را به خود اختصاص داده اند و ضمن شنود تلفن خبرنگاران آن رسانه اقدام به انتشار چنين گزارش ها و اخباری با اهداف اختلاف افکنانه می نمايند. نيازی به توضيح نيست که جناب آقای موسوی و کروبی براساس روحيات شخصی شان و البته با شجاعتی که در هريک از آنها سراغ دارم در آينده نيز مبتنی بر وحدت در عمل، به هدايت جنبش سبز ايران تا رسيدن به اهداف خود و ريشه کن سازی دروغ گويان محفل نشين ادامه خواهند داد و از پای نخواهند نشست و چنين دروغ پردازی هايی عزم راسخ مهندس موسوی را در مبارزه با دروغ راسخ تر خواهد کرد و نشان می دهد که ايشان به درستی رسالت خود در اين مبارزه را انتخاب کرده اند. . . حسين کروبی ۱۵ آبان ۱۳۸۸