۱۳۸۸ بهمن ۲۵, یکشنبه

Mehdi Karroubi's question and answer session

By the late 1970s, he was spending long spells in the Shah's prisons for calling his compatriots to revolution. Old jail mates have described how he would stick up for other inmates against cell bullies and the brutal wardens.

Even when he became the speaker of parliament under the reformist president Mohammed Khatami, he refused to fall quiet, publicly accusing the powerful Islamic Revolutionary Guards Corps of running a huge smuggling empire.

Now aged 73, he says Khomeini's Islamic revolution has been wrenched off track by the regime's contempt for democracy. And he accuses the country's authorities of using torture and rape against their political prisoners.

Through his son, Mohammed Taghi Karroubi, he responded to a list of questions sent by The Sunday Telegraph.

The Sunday Telegraph: Last month somebody fired a gun at you and last week you were assaulted. Are you still in danger?

Mehdi Karroubi: Yes. I'm 73 years old. As a cleric and a close friend of the late Ayatollah Khomeini, I have a legal, national and religious duty to do something for our people.

When I was 25 years old I participated in the revolution alongside Ayatollah Khomeini. Since that time until now I have done what was needed no matter the danger or the price I had to pay.

ST: After the security forces stifled your protests last week, what will be the opposition's new strategy?

MK: At the moment there is no official rally we are asking the people to attend. We will ask, in accordance with article 27 of constitution, to have a peaceful demonstration, in order to show the people's support for our movement.

If they don't let us have that, we will have to try different methods to talk and educate the people about the peace movement and extend it to the whole country.

We want to maintain our peaceful demands in accordance with the constitution. But we don't want the people to pay the high price.

Presently the state shows less tolerance and tries to use violence against the people. Many young people are in prison and have received unacceptable sentences. There is no way to back away from the people's rights. But we have to find a proper way to ask the people's rights and put the revolution back on track, without letting them divert the Islamic republic from its main goals with great cost to the people.

And we will talk to the people about our programme in the near future. Mr Mousavi and I will have a meeting in the near future and will let the people know about our strategy and work. The meeting might be sometime this week.

Our priorities are the release of the many prisoners without any condition and free elections without monitoring by the Guardian Council [an unelected body that can veto candidates]. The last thing is the creation of a good atmosphere for a free press recognition of the right to criticise. The current atmosphere, dominated by fear and police control must be removed and we must create a situation where all the people come together and present their ideas about the future of the state. It is the people's right to choose. In the view of Khomeini, the most important thing was the vote of the people.

ST: When did you last meet the supreme leader and what did you discuss with him?

MK: The last meeting with the leader was before the June election. We discussed the government's internal problems and foreign policy. Also I criticised president Ahmadinejad's foreign policy and its effect on our national security and our national interests. I also asked about his ideas about the elections and he said: "there is no difference for me between the candidates."

ST: Do you believe that Mahmoud Ahmadinejad is the legitimate president of Iran?

MK: There's a difference between legitimacy and reality. In reality he's head of executive power. But in my opinion, legitimate governments must be appointed by the people in fair and widely supported elections. Our constitution also emphasises this point. We recognise him as the head of the government, which controls everything from the budget to municipal and foreign policy. He must provide the proper response in regard to duty.

But our problem with his legitimacy remains. If we want to have a peaceful demonstration, we have to ask permission of the government. We recognise them only as the dominant power, not as the legitimate government.

ST: Have you and the other opposition leader, Mir Hossein Mousavi, discussed the possibility of a negotiated settlement with Mr Ahmadinejad?

MK: At the moment we are working on the issue. But the lack of respect and recognition of the people's rights has created many problems inside Iran. We haven't appointed anybody for negotiation with Mr Ahmadinejad, but the most important thing is respect and understanding of the people's needs and rights.

ST: Why have elements of the security forces attacked peaceful protesters?

MK: The political life of some people, including some military men, depends on crisis. They deny the people's rights and try to dominate all Iranian spheres - economic as well as political. They even try to deny our rights under our constitution. In this situation, they try to create crisis and leave the country in crisis. For this reason they don't want the people to follow their rights in a peaceful manner and a peaceful atmosphere.

ST: Do you have any news of the senior reformist politicians who are still in prison?

MK: Many reformist politicians and former members of parliament are still in prison. We hope they will soon be free. Many reformist politicians prefer to be silent because if they're talking they have to go to jail.

ST: You have said that senior clerics are worried about the situation. What will they do about it?

MK: It's true the senior clergy worry about the situation. They worry about the state and future of the Islamic republic of Iran. Iran is now an Islamic state, based on both republican and Islamic ideals. They don't want any damage to the people's belief in Islam. For us, and the senior clergy in Qom, if there is damage to the Islamic state, it is direct damage to Islam. The late Ayatollah Khomeini said that if we receive damage to the state, it's a direct damage to people's view of Islam.

The people in Qom are worried about the future of the state, its stability and also about the spiritual health of Islam among the young generation. There is no contradiction between Islam and human rights in view of many scholars. But in view of the state's behaviour, many people have now started to think there is, and that it is not possible to have both under Islamic laws.

۶ سال حبس برای خواست تحصیل به زبان مادری


طی روزهای گذشته همزمان با دیگر نقاط کشور فشار بر فعالان سیاسی و مدنی آذربایجان تشدید شده و بازداشت ها و صدور احکام سنگین برای فعالان این منطقه ادامه داشته است. یاشار حکاک پور مسئول روابط عمومی آداپ (انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران) در مصاحبه با روز از علل تشدید فشارها و همچنین از آخرین وضعیت زندانیان، بازداشت شدگان و فعالان آذربایجان سخن گفته است. وی با اشاره به تلاشهای (آداپ) و دیگر نهادهای حامی حقوق بشر برای جلب توجه دولتها و افکار عمومی بین المللی به مساله نقض حقوق بشر در آذربایجان، به روز می گوید: "در قدم های بعدی به جامعه جهانی متوسل خواهیم شد".

این مصاحبه در پی می آید.

آقای حکاک پور چه اطلاعی از آخرین وضعیت زندانیها و بازداشت شدگان اخیر در آذربایجان دارید؟

دستگیری فعالین مدنی آذربایجانی، صدور احکام سنگین زندان برای این فعالین و نگهداری این فعالین در زندان بدون دسترسی به امکانات پزشکی حاکی از سیر صعودی نقض حقوق بشر در آذربایجان است. این فعالین اکثرا خواهان ابتدایی ترین حقوق انسانی خود در زمینه تحصیل به زبان مادری در مدارس و رفع تبعیضات اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی و رعایت حقوق بشر در مورد آذربایجانیها در ایران هستند. در حال حاضر شعبه چهارم دادگاه تجدید نظر آذربایجان شرقی، فردین مرادپور نوجوان 18 ساله آذربایجانی، مرتضی مرادپور، رسول بدلی از فعالین مدنی آذربایجانی در تبریز را به ترتیب به شش، سه و دو سال حبس تعزیری محکوم کرده است. دادگاه همچنین برای علی بدلی، امین پاشا قره باغی و آرش عشقی دیگر فعالین آذربایجانی بازداشت شده در جریان این پرونده حکم شش ماه حبس تعزیری صادر کرده است. محمدرضا جهانگیر پور و نقی احمدی آذر، نویسنده و شاعر آذربایجانی از سوی شعبه سوم دادگاه انقلاب تبریز به ترتیب به دو و نیم سال و پنج سال زندان و هر کدام به محرومیت ده ساله از سفر به جمهوری آذربایجان محکوم گردیده اند. اتهام این افراد جاسوسی در خاک ایران علیه ارمنستان و به نفع جمهوری آذربایجان عنوان شده است. این افراد از شاعران آذربایجانی در ایران به شمار می روند و به دلیل رفت و آمد به محافل ادبی در جمهوری آذربایجان با این اتهام روبرو شده اند. سعید متین پور فعال حقوق بشر و روزنامه نگار آذربایجانی در زندان اوین که به هشت سال حبس تعزیری محکوم شده بود دچار عارضه قلبی شده است و بدون دسترسی به پزشک جهت معالجه موثر در شرایط بسیاروخیم جسمی در زندان اوین نگهداری می شود. تداوم درد و تکرار عارضه قلبی متین پور ممکن است مسئله جدی ای برای سلامتی وی پیش آورد. مراجعات مکرر وکیل و خانواده متین پور به مسئولین قضائی و درخواست مرخصی وی جهت درمان در خارج از زندان تاکنون بی نتیجه مانده است و مقامات قضائی از ارائه پاسخ به درخواست مرخصی این روزنامه نگار زندانی امتناع میکنند. مسئولین اجرای احکام دادگستری تهران به خانواده متین پور گفته اند که پرونده او در اجرای احکام دادگستری موجود نیست و زندانیان امنیتی حق استفاده از مرخصی را ندارند.

در موردی دیگر عبدالله صدوقی، محمد علیمرادی، علیرضا حسین زاده و داود شیری، از فعالین آذربایجانی و از هواداران تیم فوتبال تراکتورسازی در تبریز توسط ماموران ادارات اطلاعات و حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی بازداشت شده بودند که از این بین عبدالله صدوقی و محمد علیمرادی همچنان در بازداشت به سر می برند و بقیه به قید وثیقه از زندان آزاد شده اند. در همین ارتباط چندین چاپخانه و مغازه، از جمله چاپخانه ها و لیتوگرافی های "عافیت" و "نگار" و مغازه صوتی تصویری "آذربایجان" در تبریز به اتهام چاپ و انتشار پوستر تبلیغاتی به زبان ترکی آذربایجانی برای تیم فوتبال تراکتورسازی پلمپ شده اند. این بازداشتها بدنبال سر دادن شعارهای یاشاسین آذربایجان و تورک دیلینده مدرسه در جریان مسابقات تیم فوتبال تراکتورسازی که به محلی برای طرح مطالبات زبانی و ملی آذربایجانیها تبدیل شده، روی می دهد. چنگیز بخت آور فعال شناخته شده آذربایجانی به صورت مشکوکی در محل کارش در نیروگاه برق تبریز درگذشت. خانواده این فعال آذربایجانی از دخالت نیروهای امنیتی ایران در مرگ این فعال آذربایجانی خبر می دهند. در جریان مراسم تشییع جنازه مرحوم بخت آور، نیروهای امنیتی پس از پایان مراسم و هنگام خروج مردم از قبرستان مارالان به شرکت کنندگان در مراسم حمله کردند و عده زیادی را مورد ضرب و شتم قرار دادن و 22 تن از فعالین آذربایجانی از جمله جمله ابراهیم فرج زاده، هادی مرتضی سیلاب، علی تهمتن، رضا ابری، فرزین اصغری، علی ایمانی، یعقوب وجودی، محمد رضا یوسفی، ابراهیم آسمانی و سه برادر به نامهای مهدی، مجید و نصیب جوادپور را بازداشت کردند.

از میان بازداشت شدگان در این مراسم هادی مرتضی سیلاب مدیر مسئول نشریه دانشجویی "دان اولدوزو" در دانشگاه صنعتی اصفهان، علی تهمتن استاد موسیقی آذربایجانی و رضا ابری از فعالین مدنی آذربایجانی پس از گذشت بیش از یک ماه از زمان دستگیری همچنان در بازداشت به سر می برند و ابراهیم آسمانی، ابراهیم فرج زاده، محمد رضا یوسفی، مهدی، مجید و نصیب جوادپور هر کدام به قید وثیقه سی میلیون تومانی از زندان آزاد شده اند. از سرنوشت یعقوب وجودی، فرزین اصغری و علی ایمانی، از دیگر فعالین بازداشت شده در این مراسم اطلاعی در دست نیست. اتهام این فعالین تبلیغ علیه نظام، عضویت در گروههای غیرقانونی و اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم بر علیه امنیت ملی از طریق شرکت در مراسم تشییع عنوان شده است. همچنین نزدیکان خانواده های محمد حسین جعفری و ابراهیم اسماعیلی پس از گذشت دو ماه از بازداشت این افراد خبر از بازداشت این فعالین می دهند.

به گفته همین منابع بازداشت این افراد پس از بازگشت آنها از سفر جمهوری آذربایجان صورت گرفته است اما مسئولین قضایی از بیان اتهام و علت بازداشت این افراد امتناع می کنند.

اخیرا خانم طاهری، همسر سعید متین پور فعال حقوق بشر و روزنامه نگار آذربایجانی در مصاحبه ای به وضعیت وخیم همسرشان اشاره کردند. گویا مسئولان زندان از انتقال ایشان به مراکز درمانی خوداری می کنند. لطفا در مورد آخرین وضعیت این روزنامه نگار توضیح بدهید؟

سعید متین پور روز جمعه ۹ بهمن ۸۸ دچار درد شدید قلب شده و مسئولین زندان اوین او را بعد ازمدتی زیاد و با تاخیر به پزشک منتقل کرده اند. پزشکان به متین پور گفته اند که باید در زمان بروز عارضه سریعا زیر نظر پزشک متخصص قرار گیرد اما امکانات محدود پزشکی و روند اداری موجود در زندان عملا مانع از دسترسی این فعال حقوق بشر به پزشک شده است. این زندانی سیاسی آذربایجانی پیش از این نیز در 28 شهریور 88 دچار عارضه قلبی شده بود و هم اکنون با مصرف داروهای مسکن بدون دسترسی به پزشک در زندان به سر می برد. آقای متین پور در اثر شکنجه های اعمال شده بر وی در مدت نه ماهه بازداشت موقت در بند 209 و اداره اطلاعات زنجان دچار ناراحتی های قلبی، ریوی، سردرد و کمردرد و ناراحتی معده شده است. ریه ها و سینوس های این روزنامه نگار آذربایجانی چرک کرده اما ناراحتی معده مانع از آن می شود که وی از آنتی بیوتیک استفاده کند.

این فعال حقوق بشر آذربایجانی پس از دستگیری در ۴ خرداد ۸۶ و تحمل ۹ ماه بازجویی تحت شکنجه جسمی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران محاکمه و در جریان پرونده مربوط به حضور عده ای از شخصیتهای آذربایجانی در کنفرانسی حقوق بشری در کشور ترکیه به اتهام همکاری با دول خارجی متخاصم و تبلیغ علیه نظام به هشت سال حبس تعزیری محکوم گردیده، اما در حکم صادره اشاره ای به اینکه منظور از متخاصم کدام دولت بوده نشده است. (آداپ) خواهان آزادی بی قید و شرط این فعال آذربایجانی و امکان دسترسی وی به امکانات پزشکی می باشد. به عقیده ما اتهامات وارده به متین پور بی اساس است و وی صرفا به دلیل فعالیت هایش در عرصه روزنامه نگاری و دفاع از حقوق بشر در آذربایجان مورد خشم حکومت قرار گرفته است.

دادگاه تجدید نظر اخیرا احکام سنگینی برای بعضی از بازداشت شدگان در جریان راه پیمایی 1 خرداد 88 در تبریز صادر کردند، اتهامات ایشان چه بوده و به نظر شما چه دلیلی برای صدور چنین احکام سنگینی وجود دارد؟

اتهام این افراد عموماً اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم بر علیه امنیت کشور وتبلیغ علیه نظام است؛ اما دادگاه برای فردین مرادپور نوجوان 18 ساله آذربایجانی صرفاً به خاطر نگهداری چند ترقه در خانه، اتهام تهیه و نگهداری مواد منفجره را نسبت داده و وی را به شش سال زندان محکوم کرده است.

این افراد صرفا به دلیل سردادن شعارهایی در ارتباط با حقوق ملی و زبانی آذربایجانیها در ایران در جریان راهپیمایی خانوادگی اداره تربیت بدنی در پارک ائل گولی تبریز و همزمان با سالگرد تظاهرات گسترده آذربایجانیها در اعتراض به کاریکاتور موهن چاپ شده در روزنامه دولتی ایران در در 1 خرداد 88 بازداشت و با این اتهامات و احکام سنگین مواجه شده اند. نیروهای امنیتی و انتظامی ایران در جریان برگزاری مراسم و همزمان با تیراندازی و پرتاب گاز اشک آور به سوی شعار دهندگان به آنها حمله برده و عده ای را مجروح و بازداشت کرده بودند. در حالیکه برگزاری راهپیمایی مسالمت آمیز و طرح خواسته ها به صورت مسالمت آمیز جزء حقوق اولیه هر انسان محسوب می شود اما در آذربایجان هرگونه تجمع مسالمت آمیز جهت طرح مطالبات ملی و زبانی و دیگر حقوق انسانی آذربایجانیها با برخورد شدید نیروهای امنیتی مواجه می گردد و شرکت کنندگان و برگزارکنندگان این تجمعات بازداشت و به احکام حبس طویل المدت محکوم می گردند. در خصوص علت صدور چنین حکم سنگینی برای این فعالین مدنی باید گفت حکومت ایران در جریان این پرونده سعی داشت تا با طرح اتهام تهیه و نگهداری مواد منفجره برای فعالین مدنی آذربایجانی و محاکمه و صدور حکم برای چندین تن ازمتهمان سرقت مسلحانه در قالب یک تصویر چهره ای خشونت طلب از فعالین مدنی آذربایجانی ارائه دهد. از سویی دیگر همانگونه که در کیفرخواست دادگاه متهمین اعتراضات خیابانی در تهران آمده بود مسئولین امنیتی و قضایی ایران در صدد ارتباط دادن اعتراضات 1 خرداد 88 و اعتراضات به جوک نژادپرستانه سید محمد خاتمی در جریان مبارزات انتخاباتی به اعتراضات به نتایج انتخابات در شهرهای تهران و اصفهان و شیراز و چندین شهر مرکزی ایران در بعد از انتخابات بودند تا از این طریق زمینه را برای سرکوب هرچه شدیدتر نیروهای اجتماعی ترک در استانهای آذربایجان شرقی و غربی، اردبیل، زنجان، همدان و قزوین فراهم آورند. البته کم توجهی و عدم پوشش رسانه ای مسائل نقض حقوق بشر در منطقه آذربایجان در رسانه های داخلی و خارجی می تواند دلیل دیگری برای صدور احکام سنگین از سوی قضاتی باشد که از عدم وجود نظارت جدی رسانه ای بر اعمالشان آسوده اند.

وکیل یا وکلای ایشان چه کسانی هستند و با توجه به اینکه حکم از سوی داداگاه تجدید نظر صادر شده است، ایشان چه تلاشی برای تخفیف این حکم انجام داده اند؟

فضای امنیتی آذربایجان و تسلط دستگاه اطلاعاتی بر سیستم قضایی و اکثر نهادهای تصمیم گیری در شهر های آذربایجان، امکان فعالیت وکلای مستقل در پرونده های امنیتی را سلب کرده است و وکلایی که در این عرصه فعالیت میکنند انگشت شمار و تحت فشار سیستم قضایی قرار دارند و دستگاه قضایی از تمدید پروانه وکالت و کلای مستقل که در پرونده های امنیتی فعالیت دارند ممانعت می کند. در جریان این پرونده نیز متهمین پس از مراجعه به کانون وکلای آذربایجان شرقی و اردبیل وکیل اخذ کردند اما متاسفانه فشارها بر وکلا مانع از آن شد که آنها بتوانند کاری از پیش ببرند.

یعنی این پرونده به طور کلی مختوم اعلام شده و احکام نیز غیر قابل تجدید نظر هستند؟

احکام صادره برای این فعالین متاسفانه قطعی است؛ البته راههایی نظیر مراجعه به دیوان عالی کشور نیز وجود دارد اما باید منتظر باشیم تا ببینیم آیا وکلای متهمین می توانند از طریق مراجعه به دیوان عالی کشور حکم صادره برای این فعالین را نقض کنند.

تلاشها و پیگیریی های شما به عنوان آداپ(انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران) چه نتیجه ای داشته است؟

انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران در قدم اول با اطلاع رسانی در مورد مسائل نقض حقوق بشر در منطقه آذربایجان سعی دارد تا توجه نهادهای حامی حقوق بشر و دولتها و افکار عمومی بین المللی را به مسئله نقض حقوق بشر در این منطقه جلب کند و البته در قدمهای بعدی به جامعه جهاني متوسل خواهیم شد تا از دولتمردان جمهوری اسلامی بخواهند تا به مسئله تبعیض و نژادپرستی در ایران و صدور احکام حبس غیرقانونی برای فعالینی که برای دستیابی به ابتدایی ترین حقوق انسانیشان مبارزه می کنند پایان دهد. آداپ پس از اعتراضات به روزنامه ایران و در پی عدم توجه گروههای مدافع حقوق بشر در تهران به مسائل نقض حقوق بشر در آذربایجان تاسیس شد. در طی سالهای گذشته از طریق ارتباط با نهادهای بین المللی مدافع حقوق بشر همچون کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل، سازمان عفو بین الملل، فرانت لاین، گزارشگران بدون مرز و دیگر گروههای حقوق بشری در جهان سعی داشته ایم تا توجه جامعه بین المللی را به وضعیت اسفناک حقوق بشر در منطقه آذربایجان جلب کنیم و تا حدی نیز در این عرصه موفق بوده ایم اما کاستی های فراوانی وجود دارد. جهانیان نسبت به مسئله تبعیض و نژادپرستی در ایران اطلاع چندانی ندارند و اگر ما بتوانیم صورت مسئله را برای جهانیان توضیح دهیم که در ایران آذربایجانیها حتی یک مدرسه به زبان مادریشان ندارند و نوجوان 18 ساله آذربایجانی به خاطر درخواست تحصیل به زبان مادریش به شش سال حبس محکوم می شود مطمئناً جهانیان در مقابل این امر ساکت نخواهند نشست.

فرزندم را در مسجد شکنجه و تهدید به تجاوز کردند رنجنامه فاطمه کروبی

فاطمه کروبی، نماینده سابق مجلس و همسر مهدی کروبی در نامه ای سرگشاده از شکنجه و تهدید به تجاوزفرزندش خبر داد و از رهبر جمهوری اسلامی خواست تا دیر نشده به دادخواهی فرزندان بی نام و نشان این کشور، به ویژه دستگیر شدگان جوان اخیر برسد.

علی کروبی، فرزند سوم مهدی کروبی، روز 22 بهمن در حالی بازداشت شد که در پی هجوم لباس شخصی ها و گارد ویژه به سوی مهدی کروبی، قصد محافظت از پدرش را داشت. در حالیکه مردم و محافظان و اطرافیان کروبی به شدت مورد ضرب و شتم با باتوم، گلوله رنگی و گاز اشک آور قرار گرفته بودند، علی کروبی بازداشت، اما نیمه شب همان روز آزاد شد.

فاطمه کروبی در نامه اش به به آیت الله خامنه ای، از ضرب و شتم شدید فرزندش خبر داده و نوشته است که این مرد ۳۷ ساله را در خانه خدا تهدید به انجام فعلی کرده اند که مجازات ارتکاب آن فعل در قانون مجازات اسلامی، مرگ است.

نامه خانم کروبی در حالی منتشر می شود که بر اساس گزارش خبرنگار "روز"، ماموران امنیتی در تماسی با او، تهدید کرده اند که حسین کروبی، فرزند دیگر او را بازداشت خواهند کرد. پاسپورت حسین کروبی هفته گذشته در فرودگاه امام توقیف شد و به او گفته اند باید برای ارائه پاره ای توضیحات، ظرف دو روز به اطلاعات مراجعه کند هر چند او به روز گفته است که در تماس بعدی، تاریخ احضار او را به 27 بهمن تغییر داده اند.

نامه خانم کروبی که در وب سایت سحام نیوز، ارگان رسمی حزب اعتماد ملی منتشر شده است، به گفته او «تنها از سر دلسوزی و برای پیشگیری از جنایات آتی علیه فرزندان این سرزمین نگاشته شده» و در آن از رهبر جمهوری اسلامی خواسته است "پیش از آنکه کامران ها و محسن های دیگر زیر شکنجه این افراد بی مسئولیت جان دهند و حیثیت این کشور و نظام را به چالشی اساسی بکشانند، تدبیری بیندیشد".

اشاره این نماینده سابق مجلس، به محسن روح الامینی و محمد کامرانی و امیرجوادی فر است که در بازداشتگاه کهریزک و در زیر شکنجه کشته شدند.

شکنجه و تهدید به تجاوز در خانه خدا

خانم کروبی در نامه سرگشاده ای که روز گذشته منتشر کرد با اشاره به سوابق خود، بازداشت علی کروبی را فقط "یک نمونه کوچک از یک دریا" دانسته و تاکید کرده نامه اش از سر دلسوزی و پیشگیری از جنایات آتی علیه فرزندان ایران است و این رنجنامه را به خاطر فرزندش ننوشته است.

وی با اشاره به حمله لباس شخصی ها و گارد سپاه به مهدی کروبی در روز 22 بهمن،کسانی راکه به دبیر کل حزب اعتماد ملی حمله کرده اند "پیاده نظام های بی هویت" خوانده که "با دستور خشونت طلبان که حیات سیاسی و اقتصادی خود را در خشونت و بحران می بینند" به مهدی کروبی یورش برده اند.

همسر مهدی کروبی نوشته است: "علی به جرم نانوشته شرکت و کمک به حفاظت از پدر دستگیر و به مسجد امیر المومنین برده شد و در خانه خدا، این محل امن الهی در کنار سایر بازداشت شدگان کتک خورد و ناسزا شنید."

وی از بازداشت کنندگان و شکنجه گران پسرش با عنوان « اوباش هائی که امروز در لباس ضابطان قرار گرفته اند"، یاد کرده و با بیان اینکه "این از خدا بی خبران مکان امن الهی را به شکنجه گاه فرزندان مردم تبدیل کردند" نوشته است: "به هویت علی پی بردند و پس از ده دقیقه و کسب اجازه از مسوولان ارشد خود، او را از جمع جدا کرده و بشدت مورد ضرب و جرح قرار دادند."

براساس اعلام خانم کروبی "آنان در کنار ضرب و جرح شدید فیزیکی علی با بکارگیری سخیف ترین و زشت ترین الفاظ نسبت به فاطمه و مهدی کروبی او را تحت فشار روحی قرار دادند و در قبال اعتراض علی نسبت به آن اهانت ها و شکستن حرمت مسجد، نه تنها خشونت فیزیکی و زبانی را افزایش دادند بلکه این مرد ۳۷ ساله را در خانه خدا تهدید به … کردند که مجازات ارتکاب آن فعل در قانون مجازات اسلامی مرگ است".

این شخصیت اصلاح طلب، سپس با بیان اینکه "خدا می داند این جماعت وقیح با دست بازی که دارند بر سر جوانان کم سن و سال این کشور چه آورده و می آورند" تصریح کرده است که "زبان و قلم از بیان وحشی گری این قوم که این روزها بر فرزندان این مرز و بوم حاکم شده اند قاصر و ناتوان است."

وی از دستگیری فرزندش به عنوان "فتح الفتوحات" جماعتی بی هویت یاد کرده که با افتخار و برای مرعوب کردن سایر بازداشت شدگان او را شکنجه می کردند.

از شکنجه فرزند کروبی فیلم گرفته اند

به گفته خانم کروبی "هنگام انتقال بازداشت شدگان آنان علی را از جمع جدا کرده و به گارد ویژه به سرکردگی افراد فاسدی می سپارند که دور جدید شکنجه او آغاز می گردد".

این نماینده سابق مجلس نوشته است که: "در هنگام شکنجه از او (علی کروبی) فیلم گرفته و با افتخار از اینکه فرزند مهدی کروبی در اسارت آنان است با زشت ترین الفاظ به مهدی کروبی و خانواده او توهین می کنند".

براساس اعلام همسر مهدی کروبی "هنگامیکه دستور انتقال و آزادی علی به پایگاه خیابان شهید مطهری می رسد، مامور شکنجه ضمن اظهار تاسف می گوید اگر ۲۴ ساعت دیگر اینجا بودی جنازه ات را تحویل می دادم".

خانم کروبی در ادامه خطاب به رهبر جمهوری اسلامی نوشته است: "این رنجنامه برای علی نیست زیرا او امروز تحت درمان و در کنار خانواده اش است. این نوشته برای آن است که جنابعالی تا دیر نشده به دادخواهی فرزندان بی نام و نشان این کشور، به ویژه دستگیر شدگان جوان اخیر برسید. پیش از آنکه کامران ها و محسن های دیگر زیر شکنجه این افراد بی مسئولیت جان دهند و حیثیت این کشور و نظام را به چالشی اساسی بکشانند، تدبیری نمائید".

وی با ابراز تاسف از اینکه "امروز قوه قضائیه مستقل و مقتدر که بتواند به تظلم خواهی مردم رسیدگی کند و یا مجلسی توانمند که بخواهد به حمایت از حقوق مردم مبادرت کند نیستیم"، از آیت الله خامنه ای خواسته است بداد مردم و ظلمی که بر آنان می رود برسد.

خانم کروبی همچنین از رهبر جمهوری اسلامی خواسته است که از قوه قضائیه بازخواست کند "چرا به جنایت آمران و عاملان اصلی جنایات کهریزک و سایر بازداشتگاه ها رسیدگی نمی کنند".

فاطمه کروبی هشدار داده بود

همسر مهدی کروبی، پیش از این با انتشار نامه ای اعلام کرده بود که "وی و خانواده‌اش در برابر هجوم شبانه نیرو‌های خودسر امنیت ندارند" و هشدار داده بود که "چنانچه اتفاقی برای من و خانواده‌ام رخ دهد، مسئولیت آن با حکومت خواهد بود".

خانم کروبی، در آن نامه که 9 دی ماه منتشر شد نوشته بود: "برخی از مسئولان، قصد دارند به نیروهای خودسر، تحت عنوان مردمی انقلابی، به منظور برخورد با بزرگان نظام، چراغ سبز نشان بدهند".

به گفته او: "این افراد، در محافل خاصی آموزش دیده‌اند تا هرگونه اعمال غیراخلاقی، غیرقانونی و غیرشرعی را انجام دهند".

۱۳۸۸ بهمن ۲۱, چهارشنبه

۲۲ بهمن و تجربه دو نسل جوان

هر نيروی فکری که تحقق جهان بينی خود را تنها راه رستگاری همگان بداند و گمان کند با اعمال قهر می تواند مردم را بسوی اين رستگاری رهنمون سازد، تبديل به نيرويی خطرناک می شود که آماده ی اعمال بدترين انواع خشونت بنام سعادت بشريت است.
تجربه سی سال تبعيض اعمال شده از سوی حکومت دينی، تجربه ی سی سال اعمال خشونت دولتی و قوانين تبعيض آميز، قرار گرفتن ايران در مسير يک ماراتن سقوط و انحطاط همه جانبه، بسياری را به خود آورده است که به اساس مشکل بپردازند. به اين اصل مهم که هيچ ملتی شبيه به هم نيست و نمی انديشد اما در ميان هر ملتی بايد جايی برای هويتها و انديشه های گوناگون باشد، چرا که استبداد آنجا آغاز می شود که برای هويت يا انديشه ای به هر بهانه ای حق حيات قائل نباشيم.

تلاش ـ دست رژيم در چند سالِ گذشته در برگزاری مراسم ۲۲ بهمن و سالگرد پيروزی انقلاب اسلامی و در بسيج مردم و کشاندنشان به خيابانها آشکاربود. اما امسال بيشماری از آفرينندگان جنبش سبز عزم کرده اند در اين روز به خيابان بروند اما برخلاف گذشته، حکومتگران سعی می کنند از آمدن آنها با تهديد و ارعاب جلوگيری بعمل آورند. در نگاه فرد بی اطلاع از ماهيت و واقعيت آنچه که در ايران می گذرد، پديده ی شگفت آور و گيج کننده ايست! شما تفاوت ۲۲ بهمن سالهای پيش و امسال را چگونه توضيح می دهيد؟

بيضايی: در سالهای پيش حضور در تظاهرات سالگرد پيروزی انقلاب اسلامی بنوعی زدن مهر تاييد بر نتايج آن که مهمترينش همين حکومت سرکوبگر است می بود. جمهوری اسلامی حکومتی است بر آمده از يک انقلاب و بهمين دليل هم مرتب نياز به تاييد و يا نمايش موافقت مردم با خود دارد. اما امسال موقعيت بکل متفاوت است. حکومتی که تا امروز بيرحمانه در مقابل هرگونه اصلاح و يا تغيير بسود دمکراسی ايستاده است، امسال با مردمی روبروست که حضورشان در سالگرد انقلاب حضوری اعتراضی است. امروز مردم واقعی را در خيابانها می بينيم. نه مردمی که با وعده و وعيد، گاه با تهديد از دست دادن شغل و امتيازات در هر تظاهرات سازماندهی شده توسط حکومت شرکت می کردند. بسياری از ميان اين مردم به انقلاب ايران دلبسته بوده اند و وبسياری ديگر زمان انقلاب هنوزبدنيا نيامده بودند، بخشی هم از همان آغاز فهميده بودند که چه سرنوشت شومی برای ملت ايران رقم زده ميشود و بناچار سالها در سکوت اجباری و يا در ميدانهای کوچک مبارزه، سرخورده و بيصدا به زندگی ادامه می دادند. انقلاب ايران در طول ساليان سرنوشت هر سه گروه را ناخواسته بيگديگر پيوند زد و آنچه امروز می بينيم، موجی است خروشان که عليه تبعيض و سرکوب به ميدان آمده و برای ايرانی دمکراتيک حاضر به پرداختن بهاست.




تلاش ـ مبارزه با رژيم برخاسته از انقلاب بسيار زود آغاز شد و ابتدا توسط بخشی ازهمان نيروهائی که خود کم و بيش در آن انقلاب شرکت کرده و به آن «دلبسته» بودند. از يکدستی و يکپارچگی که در صفوف انقلاب برای سرنگونی رژيم وقت و بنيانگزاری نظمی نوين و انقلابی به چشم می خورد، آيا انباز بودنِ نيروهای انقلابی، در حلقه های اصلی افکار و اهدافی که آن انقلاب را به سرانجام رساند، يک نتيجه گيری منطقی نيست؟ اگر نه! پس مبارزه با رژيم جديد از فردای انقلاب، با چه اهدافی از سرگرفته شد؟

بيضايی: حکومت اسلامی از بدو شکل گيری اش سياست حذف دگرانديش را آغاز کرد. تا هنگام پيروزی انقلاب نيروهای اجتماعی و سياسی گوناگونی در انقلاب شرکت داشتند که نقطه ی اشتراکشان مخالفت با نظام پادشاهی بود. همين اشتراک، همسويی را موجب می شد و به انقلابيون قدرت عمل می بخشيد. هدف مشخص بود: سرنگونی نظام پادشاهی. نيروهای سياسی که در سالهای حکومت فردی محمد رضا پهلوی سرکوب شده بودند، از مليون گرفته تا کمونيستها برای دستيابی به اين هدف در کنار اسلاميون قرار گرفتند. مردم عادی که بسياری از آنها هنوز تعلقات ايدئولوژيک نداشتند، در طيف وسيعی در مقابل نظامی قرار گرفتند که آنها را اصلا به حساب نمی آورد و به شکل توهين آميزی آنها را به چشم رعيت می نگريست. در عين حال اين باور عمومی شکل گرفته بود که شاه ايران وابسته به قدرتهای خارجی است. در جريان انقلاب مشخص شد که وزن اجتماعی نيروهای مذهبی بسيار قوی است و نتيجه ی مسلمش اين بود که آقای خمينی بعنوان رهبر اين انقلاب از سوی تمام نيروها پذيرفته شود. اسلاميون از مشارکت نيروهای اجتماعی و سياسی ديگر تا زمان به پيروزی رسيدن انقلاب بهره گرفتند و حتی آقای خمينی در سخنرانيهايش از آزادی بيان و تحزب نيزسخن می گفت. اما به محض بقدرت رسيدن اسلاميون، خشونت دولتی آغاز شد. در ابتدا با اعدام سران نظام پيشين که کشته شدن آنها با کمترين مخالفتها روبرو شد. پس از آن نوبت به ديگر نيروهای دگرانديش رسيد. مبارزه با جمهوری اسلامی از زمانی آغاز شد که فضای باز سياسی که يکسال بعد از انقلاب دوام آورده بود، بتدريج بسته شد. بخشی از نيروهای مخالف جمهوری اسلامی خود پيرو ايدئولوژيهای ديگری بودند و مسلم است که نبردی که آغازشده بود در وجهی جنگ قدرت نيز بود.

تلاش ـ شما خود بارها در نوشته ها و مصاحبه هايتان، به روشنی افکار و انديشه هائی را که بر بستر آنها انقلاب به ثمر رسيد، مورد انتقاد قرار داده ايد. با پايگاه انتقادی امروز شما به آن افکار و اهداف ناآشنا نيستيم. می دانيم از موضع يک هنرمند مدافع آزادی و برای حقوقی انسانها، گفتمان مسلط انقلابی آن دوره را مورد نقد قرار می دهيد. اما بسياری هنوز معتقدند که اهداف آن انقلاب جز اينها چيز ديگری نبوده است. نظرتان در باره ايده ی «ربوده شدن انقلاب به دست نيروهای مذهبی به رهبری آيت الله خمينی» و انحراف از خواست آزادی و برابری چيست؟

بيضايی: در اين مورد نظر من تغييری نکرده است. اما فکر می کنم اشاره به يک نکته نيز مهم باشد. نيروهای فکری معترض به نظام پيشين، نيروهايی برآمده از طبقه ی متوسط شهری جامعه ی ايران بودند. طبقه ی متوسط که در دوران رضا شاه بوجود آمد، در دوران محمد رضا شاه شکل گرفت و نقش مهمی در عرصه ی اقتصادی بر عهده گرفت. اما امکان مشارکت اين طبقه در عرصه ی سياسی به صفر رسيده بود. تنها بخشی که بنوعی از مصونيت برخودار بود، روحانيون و قشر مذهبی بودند. از سوی ديگر نحله های فکری در ميان روشنفکران ايران نيز از اواخر دهه ی چهل بوجود آمده بودند که در تقابل با آنچه غربگرايی ناميده می شد، تئوری "بازگشت به اصل خويشتن" را پايه گذاری کرد. به باور من نوعی حس تحقير شدگی ملی از سوی بيگانه (که بخصوص پس از سقوط دولت دکتر مصدق دوباره زنده شده بود) و درعين حال يافتن مأمنی عاطفی که در تقابل با مدرنيزاسيون پهلوی نيز قرار داشت، بخشی از نيروهای روشنفکری جامعه ی ايران را بسوی تمايلات مذهبی و ترويج اين ايده که اتکا به اسلام تنها راه حل بومی برای ايجاد يک مدل فرهنگی و سياسی است، سوق داده بود. همچنين بخشی از نيروهای چپ جامعه ی ايران که بيشتر تحت تاثير جنبشهای انقلابی امريکای لاتين قرار داشتند از يکسو و بخش متمايل به "اردوگاه سوسياليستی" شوروی از سوی ديگر در ضديت خود با غرب و آنچه دمکراسی بورژوايی و امپرياليسم می ناميدند با نيروهای مذهبی جامعه خواه ناخواه مشابه می انديشيدند. می توان گفت بخش مدرن و بخش سنتی ( برآمده از قشر بازاريها و مذهبيون در حاشيه قرار گرفته) طبقه ی متوسط در مخالفت با حکومت پهلوی و غرب بيکديگر نزديک شدند. بخش غالب نيروهای ملی نيز که از زمان کودتای ۲۸ مرداد ببعد با حکومت پهلوی در تخاصم آشتی ناپذيری قرار داشت، در کنار ملی مذهبی ها قرار گرفت و مجموعه ای از نحله های فکری گوناگون در انقلاب حضور پيدا کرد. گفتمان مسلط انقلاب ايران گفتمانی ضد غربی و ضد تجدد بود. در مخالفت با ديکتاتوری فردی محمد رضا شاه که مدرنيزاسيون منهای مدرنيته را اجرا می کرد، نيرويی شکل گرفت که هر دو را به چالش می کشيد. انقلاب ايران انقلابی است با تمام تناقضها و پيچيدگيهای خود که همچنان بايد از زوايای گوناگون مورد بررسی قرار بگيرد. انقلاب را کسی از کسی ندزديد، بلکه با ترکيبی که گفتم نتيجه ی منطقی انقلاب همان می بود که شد.

تلاش ـ «حس تحقير شدگی ملی از سوی بيگانه» در ايران، پيش از رفتار رژيم پادشاهی محمد رضا پهلوی با مردم، هم بی سابقه نبود. استقلال طلبی و مخالفت با سياستهای استعماری و تجاوزات آنها بخش مهمی از گفتمان مسلط بر جنبش و انقلاب مشروطه را تشکيل می داد. اما اين احساس در آن دوره هيچگاه به ايدئولوژی مسلط ضديت با غرب و عليه فرهنگ آن و به فرهنگ «هويت طلبی» بدل نشد. هيچ يک از نيروهای اجتماعی، انقلاب مشروطه و طرفداران آن انقلاب را با ايدئولوژی ضد غربی توصيف نکرده و نمی کند. برعکس تا زمان رودرروئی با حکومت ضدغرب اسلامی، يکی از «اتهامات» بزرگ آن انقلاب و انقلابيونش، «غربزدگی» بود. يک «حس تحقير شدگی ملی» و اين همه تفاوت بنيادين؟

بيضايی: فراموش نکنيم که در همان زمان انقلاب مشروطه اسلام گرايی افراطی در غالب تفکر امثال شيخ فضل الله نوری، اولين نطفه های يک جريان فکری که بعداً در انقلاب اسلامی بقدرت رسيد شکل گرفت. و باز فراموش نکنيم بسياری از نمايندگان اولين مجلس مشروطه را عمامه بسرانی تشکيل می دادند که می خواستند نام آن مجلس، نه مجلس شورای ملی، بلکه مجلس شورای اسلامی باشد. و همچنين فراموش نکنيم که بسياری از متفکرين مشروطه تلاش می کردند تا به روحانيون بقبولانند که قوانين مشروطه منطبق بر قوانين شرع است. نفوذ اسلامگرايان در انقلاب مشروطه را نبايد دست کم گرفت. شما رجوع کنيد به مباحثی که در مجلس شواری ملی موضوع جدل بود. عمامه بسران با آزادی مطبوعات، آزادی بيان و بسياری از خواستهای دمکراسی خواهانه ی مشروطه خواهان بشدت و علنا مخالفت می کردند و در جامعه نيز نفوذ داشتند. اما اين درست است که تفکر هدايتگر انقلاب مشروطه نه تنها ضد غرب نبود، بلکه بدرستی تلاش می کرد تا از دستاوردهای دمکراتيک تجربه ی غرب بهره بگيرد. اما اين حس تحقير شدگی ملی بارها در طول حملات بيگانه به ايران و يا تسلط اقتصادی غرب بر ايران عکس العملهای شديدی را در جامعه ی ما بوجود آورد. مثلا در دوران حمله ی متفقين به ايران. اين عکس العملها خود را غالبا بصورت يک ناسيوناليسم گاه افراطی ايرانی و يا در غالب "بازگشت به ايران باستان" بعنوان سمبلی از ايرانی قدرتمند خود را نشان می داد. نمونه ی ديگرش را در سازش ناپذيری دکتر مصدق در دوران نخست وزيری اش با پيشنهادات غرب و به شکلی ديگر می توان ديد. برجسته کردن "هويت ايرانی" در برابر غرب اما خود بنوعی متاثر از غرب بود. مثلا ناسيوناليسم رضا شاهی و يا دمکراسی خواهی دکتر مصدق، هر يک بنوعی در ساختار فکری خود از غرب تاثير پذيرفته بودند. در دهه ی چهل در روشنفکری ايران يک جريان فکری جديد بوجود آمد که تنها راه نجات را در "ايرانی شدن" و "بومی شدن" می يافت و در اين مسير بازگشت به هويت اسلامی را راهی برای بومی شدن تعريف می کد. جلال آل احمد يکی از نمايندگان اصلی چنين تفکری است. از همان دوران ما با شکل گيری جريان فکری روبروييم که بعدا و در شکل بسيار راديکال در انقلاب اسلامی نمود ايدئولوژيک پيدا کرد. حس تحقير شدگی و ضديت با غرب يا اعتماد بنفس کاذب دو روی يک سکه اند.

تلاش ـ تا امروز مبارزه عليه رژيم اسلامی ادامه دارد. با وجود اين آيا می توان محتوا و ماهيت اين مبارزه را در طول تمام اين سه دهه يگانه و بدون دگرگونی ديد؟ به عنوان نمونه آيا می توان مضمون آن چه را که در دهه های ۶۰ خورشيدی نيروهای درگيريهای خيابانی، در خانه های تيمی و... می خواستند، با آنچه که هواداران جنبش سبز مطالبه می کنند، يگانه انگاشت؟

بيضايی: وقايع و دورانهای تاريخی هر چند با يکديگر متفاوت باشند، بی ارتباط نيستند و نمی توانند باشند. گفتمان انقلابی آن دوران گفتمانی ايدئولوژی زده بود. آن نسلی که در جوانی خود تحت تاثير مبارزات چريکی کشورهای ديگر عليه ديکتاتوری مبارزه می کرد، نسلی آرمانگرا بود. جوانانی که در دهه ی شصت بهای مبارزه را با جان خود پرداختند و همچنين آن بخشی که با زخمهای عميق حاصله از شکنجه های جسمی و روانی حکومت اسلامی زنده ماند، در آن دوران فکر می کردند که برای سعادت جامعه مبارزه می کنند. جوانانی که در نهايت صداقت برای پايان دادن به بی عدالتيها و سرکوب رو به رشد حکومت دينی مبارزه کردند، به باور خود برای رستگاری مردم مبارزه می کردند. حکومت اسلامی کمر به حذف وانهدام کامل تشکلهای سياسی مخالف بسته بود. با اينهمه فضای فکری نيروهای مخالف جمهوری اسلامی نه با مفهوم حقوق بشر آشنايی داشت و نه واژه ای چون دمکراسی را بر می تابيد، چرا که همچنان از همان گفتمان فکری انقلاب اسلامی تغذيه می کرد. آرمانهای فکری زيبای آن نسل چون برآمده از ايدئولوژی زدگی انقلاب ۵۷ بود، هر چند به گوش خوش می آمد، اما در عمل در صورت يافتن ميدان عمل می توانست به فاجعه ای ديگر از نوع حکومت توتاليتر شوروی و يا استبدادی ديگر بيانجامد. در جامعه ای که دمکراسی را تجربه نکرده و يا اصلا فرصت فکر کردن و دريافتن آن را نيافته است، عصيان جمعی در مقابل حاکم مستبد الزاما به دمکراسی نمی انجامد. اصولا هر نيروی فکری که تحقق جهان بينی خود را تنها راه رستگاری همگان بداند و گمان کند با اعمال قهر می تواند مردم را بسوی اين رستگاری رهنمون سازد، ، تبديل به نيرويی خطرناک می شود که آماده ی اعمال بدترين انواع خشونت بنام سعادت بشريت است.
گفتمان سياسی و اجتماعی نسل امروز و جنبش کنونی مردم ايران گفتمانی برآمده از تجربيات تلخ گذشته است. گفتمان پسا انقلابی نسل امروز، گفتمان آزديخواهی، دمکراسی طلبی وباورمندی به حقوق بشر بعنوان فصل مشترک تمام نيروهای اجتماعی است. تجربه سی سال تبعيض اعمال شده از سوی حکومت دينی، تجربه ی سی سال اعمال خشونت دولتی و قوانين تبعيض آميز، قرار گرفتن ايران در مسير يک ماراتن سقوط و انحطاط همه جانبه، بسياری را به خود آورده است که به اساس مشکل بپردازند. به اين اصل مهم که هيچ ملتی شبيه به هم نيست و نمی انديشد اما در ميان هر ملتی بايد جايی برای هويتها و انديشه های گوناگون باشد، چرا که استبداد آنجا آغاز می شود که برای هويت يا انديشه ای به هر بهانه ای حق حيات قائل نباشيم.

تلاش ـ مقايسه ی ميان دو نسل جوان ـ نسل انقلابی سالهای پيش و پس از انقلاب اسلامی و نسل حاضر در جنبش سبز ـ تفاوت چندانی در آرمانخواهی شان بدست نمی دهد. اما همانگونه که اشاره ای داشتيد، ميان گفتمانهای اين دو نسل و وقايعی که آفريده و می آفرينند، تفاوتها اساسی است. برای فهم دقيق تر و تبيين بهتر تفاوتها شايد بايد بيشتر روی آرمان و گفتمان تکيه کرد. رابطه اين دو مفهوم و تفاوتشان را شما چگونه تبيين می کنيد؟

بيضايی: در ابتدا لازم است اشاره کنم که در اينجا قصد من بهيچوجه ساختن يک تصوير بی نقص از نسل امروز و نسبت دادن معايب به نسل ديروز نيست. نه نسل جوان امروز بی اشتباه خواهد ماند و نه تاثيرات بعضاً مثبت نسل ديروز را می توان به کل منکر شد. هر دو نسل محصول گفتمان يا روح و تفکر غالب زمانه ی خود هستند. هيچ نسلی را نمی توان جدا از فضای فکری غالب در هر دوران که بی دليل نيز بوجود نمی آيد، قضاوت کرد. نسل ديروز از دوران اعتراضات جهانی به سياست خارجی نادرست غرب و در راس آن آمريکا بر آمده است. دوران محبوبيت روحيه ی انقلابی و دوران نا آرامی ها و جنبش های چريکی آمريکای لاتين، دوران جنگ سرد. نسل امروز در دورانی رشد کرده است که آن روحيات انقلابی و جنگهای چريکی جای خود را به انقلاب اينترنتی داده است و راديکاليسم کور محبوبيت جهانی خود را از دست داده است. بخصوص پس از جهانی شدن نوعی راديکاليسم انقلابی اسلاميستی، فروپاشی اردوگاه سوسياليستی و تسلط حکومت سرکوبگر و ايدئولوژيک اسلامی در ايران. آن آرمانگرايی که من در مورد نسل ديروز بدان اشاره کردم، برآمده از دلبستگی به ايده آلهايی (مثلا اردوگاه سوسياليستی) بود که مشخص شد نه تنها تضمين گر آزادی و عدالت اجتماعی نبوده اند، بلکه تقسيم کننده ی فقر و بدبختی و سرکوبگر آزاديها در کشورهای خود و نظامهايی توتاليتر بوده اند و حتی اگر شکل بی نقص آن را نيز در نظر می داشتند، در ايران به يک آرزوی دست نيافتنی می مانست. پس در ايجا من مفهوم آرمانگرايی را بيشتر با نوعی اتوپيسم برابر می گيرم. ما امروز نيز همچنان آرمانگرايانی هم در ميان حکومتيان و هم در ميان مخالفين حکومت داريم. کسانی که از اين نظر که همچنان معتقد به حفظ وضعيت انقلابی هر چند در دو جبهه ی متفاوت هستند و در اين نقطه با يکديگر اشتراک دارند. در مقابل چنين گرايشی، من نسل امروز را نه تنها آرمانگرا به مفهوم طلب کننده ی چيزی يا دنبال کننده ی هدفی که به انجام رسيدنش ممکن نيست نمی بينم (منظور ازعدم امکان، نه ميزان سرکوبگری رژيم، بلکه وجود پايه های اجتماعی قوی در آن چيزی که طلب می کنيم است) ، بلکه بر اين باورم که نسل امروز با واقع گرايی تمام آن چيزی را طلب می کند که زمانش رسيده و در عين حال از استعدادی خاص در بکارگيری نوعی پراگماتيسم برای رسيدن به هدفش که هدف مشترک بخش وسيعی از جامعه نيز هست، برخوردار است. هم نسل ديروز و هم نسل امروزحاضر به پرداختن بهای خواسته هاشان بوده و هستند. اما باز در همينجا نيز تفاوتها اساسی است. نسل ديروز "تشکيلاتی" بود. بودن در تشکل و تشکيلات به خودی خود نه تنها منفی نيست، بلکه بسيار هم لازم و ضروری است. منتها داشتن تعصب و باور به نقص ناپذيری آن جريانی که بدان وابسته ايم ، مشکلات جدی بوجود می آورد. آنهم تشکلهايی که ساختار غير دمکراتيک داشته باشند. شکل تشکل نسل امروز در دوران نبود شرايط شکل گيری تشکلهای دمکراتيک، از تشکلهای مدنی آغاز می شود و به تشکلهای شبکه ای بدون سلسله مراتب و به صورت افقی گسترش می يابد و اين نوع حرکت نيز در دمکراتيزه کردن روند جنبش کنونی نقش بسيار مهمی بازی می کند.

تلاش ـ شما در مقاله ای که در دفتر سبز ـ فصلنامه تلاش ۳۳ ـ انتشار يافته، به نظر ما سعی کرده ايد، از زاويه يی جديد، حلقه ی رابطه ی تازه ای ميان دو واقعه ی مهم تاريخی، يعنی انقلاب اسلامی و جنبش سبز برقرار کنيد؛ در آن انقلاب می خواستيم بگوئيم که «ما هم کسی هستيم» و امروز با جنبش سبز می خواهيم بگوئيم اين «ما کيست؟» به نظر می رسد، با اين گفته شما می خواهيد به انقلاب اسلامی در پرتو جنبش سبز نگاهی نو بی اندازيد؟

بيضايی: من فکر می کنم بررسی هر پديده ای بخصوص واقعه ای چون انقلاب اسلامی که نه تنها در ايران بلکه در خاور ميانه و حتی در سطح جهانی نيز شايد بتوان بعنوان سرآغاز گسترش اسلام گرايی و تلقی ايدئولوژيک از اسلام از آن ياد کرد، بايد از زوايای گوناگون انجام بگيرد. يک بعد قضيه بررسی چگونگی شکل گيری چنين گرايشی در ايران بعنوان منشاء شکل گيری و اجرای عملی طرح حکومت اسلامی است. نطفه های اين گرايش را شايد بتوان در دوران انقلاب مشروطيت يافت. اما بعد ديگری که کمتر به آن پرداخته شده نوعی احساس حقارت ملی در مقابل غرب است. برای غلبه بر اين حس حقارت کمابيش تاريخی، نياز به يافتن نوعی اعتماد بنفس جديد (هر چند کاذب) بود (از اين زاويه من شباهتهايی با پذيرش فاشيسم هيتلری در زمان خود می بينم). گرايش عمومی بسوی هويت اسلامی و يا الگوی حکومت دينی، هر چند در ابتدا کسی از جزئيات محتوای آن آگاهی نداشت، اما نويد بوجود آمدن يک نظام "خودی" را می داد که با آنچه در غرب هست متفاوت است و از آن ماست. در عين حال گرايشهايی چون پايمردی در برابر ظلم و ايستادگی در برابر حکومت پهلوی که بصورت تحقير آميزی نقش مردم را در تعيين سرنوشت خويش به هيچ گرفته بود، از يکسواز آن الگو تغذيه می شد و از سوی ديگراز گفتمان انقلابی چپ وابسته به اردوگاه سوسياليستی بهره می برد. غلبه بر احساس حقارت ملی از طريق ايجاد يک حکومت قدرتمند که هويت جمعی را در يک غالب يکسويه و تعريف شده تقليل می دهد و رسالت خود را از يکسو بريدن قبای هر کس به اندازه ی همان غالب و فرو بردن هويت فرد را در غبار تک هويتی توده ای بيشکل و در عين حال شبيه به هم.
بدنه ی جنبش سبز را اما نيروهايی تشکيل می دهند که بدنبال حقوق فردی و رسميت بخشيدن به حق حفظ هويت فردی بدون هراس از حذف و سرکوب است. ديدن و پذيرفتن تفاوتها و در عين حال قائل بودن حقوق برابر برای شهروندان، اين است پرچم جنبش نسل جوان ايران. اين جنبش در تداوم خود برای رفع تبعيض و برای حق شهروندی ايستاده است که پايه ی اصلی و مهم بنای يک ايران دمکراتيک را می سازد.

تلاش ـ می‌گوئيد: «عصيان جمعی در مقابل حاکم مستبد الزاماً به دمکراسی نمی انجامد.» بی تجربگی در به تجربه و فرهنگ بدل کردن دمکراسی نيز در کشورمان همچنان ادامه دارد. آزاديخواهی و فردگرائی نسل جوان جنبش سبز هم بيشتر از آن که حاصل پرورش و پروراندن و محيط مساعد فرهنگی و اجتماعی باشد، به گفته ی خودتان «برآمده از تجربيات تلخ گذشته است.» به عبارت ديگر اين تجربه های تلخ می گويند؛ چه نبايد بکنيم و چه نبايد بخواهيم. اما اينها تنها عبرت آموزی است و تضمينی برای به راه نادرست نرفتن و خطا نکردن در آينده نيست. نادرست و خطا الزاماً در شکل های گذشته و تکراری اتفاق نمی افتند. اصلاً هيچ تضمينی وجود ندارد که اجتماع انسانی يا ملتی خطا نکند. و در کوران حوادثِ پی در پی ـ آنهم در جامعه ای چون ايران که تنها در طول يک قرنش دو انقلاب عظيم اجتماعی داشته و جنبش سبزش ـ تنها پس از سی سال! که اگر به ثمر بنشيند، دستکمی از يک انقلاب بنيادين نخواهد داشت ـ چگونه می توان در پی فرصتی با فراغبال برای انديشيدن و «در يافتن دمکراسی» تنها از مسير هوشمندی و قدرت ذهنی بود؟ چه می توان و بايد در هر قدم کرد که اين بار «عصيان جمعی» از مسير آزادی و دمکراسی خارج نشود و ايرانی با آن تعريفی که از اين «ما کيست» می دهد، به فرصت تجربی کردن دمکراسی و آزادی دست يابد؟

بيضايی: همانطور که قبلا نيز اشاره کردم، نسل امروز مطمئنا بی خطا نيست و نخواهد بود. آنچه مهم است اينکه خواسته هايش يعنی آزادی ، دمکراسی و رعايت حقوق بشر، ميانگين خواسته های تمامی گرايشهای فکری دمکراتيک جامعه را تضمين می کند و در عين حال برای گرايشهای غير دمکراتيک چه در داخل حکومت و چه در خارج از حکومت جايی برای تغيير و تصحيح می گذارد. ايران را برای همه می خواهد و همه را برای ايران. ايرانی که کشور گرايشها و خواسته ها و نگرشهای بسيار متفاوت از يکديگر است. اينکه من از اينجا از خارج از مرکز مبارزات با توجه به سرکوب لجام گسيخته ی حکومت توصيه کنم چگونه می توان از مسير آزايخواهی و دمکراسی طلبی خارج نشد، شايد کار درستی نباشد. بگذاريد بسيار ساده بگويم، بدون اينکه بخواهم برای کسی تکليف تعيين کنم. چندين سال است که هنگام انجام هر کاری به ياد يک جمله ی پدرم می افتم که در نوجوانی و جوانی پر تلاطم من به من می گفت و من در آن زمان مفهومش را در نيافتم ، اما برای هميشه در ذهنم ماند. او به من می گفت:
" خواهش می کنم باز شيرجه نزن!" البته من از آن هنگام تا کنون بارها شيرجه زده ام، اما بمرور زمان دريافتم که او بطور غير مستقيم بر يک خصلت نسبتا همگانی ما بعنوان نقطه ی ضعف انگشت می گذاشت که خود را به صورت عجله کردن و برخورد احساسی بدون تعقل و نوعی تندروی ذاتی نمايان می سازد. فکر می کنم با بکار گيری توامان قلب گرم و عقل سرد و در عين حال استفاده از نيروی خلاقيت در حرکتهای جمعی اين جنبش به آنچه می خواهد برسد. هر چند سدها و موانع بسيارند، هر چند راه دشواری است. فکر می کنم همه ی ما از راست تا چپ بايد بتوانيم نقطه ی ثقل حرکتمان را در ميانه بيابيم تا در اين مسير موفق شويم بسياری را با خود همراه کنيم. آنچه مسلم است اينکه رسيدن به يک ايران دمکراتيک امروز هم يک نياز است، هم يک ضرورت و مهمتر از آن امری است اجتناب ناپذير.

بازداشت ۶ بهایی ایرانی در تهران

دولت ایران امروز(۲۱ بهمن ماه) تعدادی از بهاییان ساکن تهران را بازداشت کرد.

به گفته دیان علایی، نماینده جامعه بهایی در سازمان ملل، ماموران امنیتی از ساعات اولیه صبح به خانه این افراد مراجعه کرده و آنها را بازداشت کرده اند.

خانم علایی در گفتگو با بی بی سی فارسی اسامی این افراد را علاء الدین خانجانی، اشکان بصاری، ماریا جعفری و فرزندش، بشیر احسانی، هوتن سیستانی و رومینا ذبیحیان عنوان کرد.

پدرعلاءالدین خانجانی، جمال الدین خانجانی و فرزند وی، لوا خانجانی هر دو در بازداشت به سر می برند.

به گفته نماینده جامعه بهایی در سازمان ملل، ماموران امنیتی اتهام دستگیر شدگان را "اغتشاشگری" عنوان کرده اند.

دیان علایی همچنین گفت در مراجعه به منزل این افراد، لوازم شخصی آنها مورد تفتیش قرار گرفته و کامپیوتر،اسناد و مدارک یکی از این افراد ضبط شده است.

۷ تن ازرهبران جامعه بهائیان ایران اواخر اردیبهشت ماه ۱۳۸۷ (اواسط ماه می ۲۰۰۸) در مشهد بازداشت شده بودند.

دادگاه این افراد که به افساد فی الارض، جاسوسی، فعالیت های تبلیغی علیه نظام و همکاری با اسرائیل متهم شده بودند در ماه ژانویه و فوریه امسال در دادگاه انقلاب تهران برگزار شد.

این در حالیست که جامعه بین المللی بهایی و وکلای رهبران جامعه بهاییان این اتهام ها را بی اساس دانسته بر بیگناه بودن آن ها تاکید دارند.

آمریکا و اتحادیه اروپا بارها با صدور بیانیه هایی خواهان آزادی این هفت تن شده اند.

نیروهای امنیتی در تاریخ ۱۳ دی ماه در پی حوادث عاشورا نیز دراقدامی مشابه تعداد دیگری از بهاییان را بازداشت کردند.

دادستان تهران دلیل دستگیری آنها را "نقش داشتن در سازماندهی آشوب های روز عاشورا" و "ایفای نقش موثر در ارسال تصاویر این آشوب ها به خارج از کشور"، عنوان کرده بود.

آقای جعفری دولت آبادی گفته بود، در بازرسی منزل برخی از این متهمان، اسلحه و تعدادی گلوله جنگی کشف شده است.

خبرهای کوتاه (چهارشنبه)

طبقه چهارم
مردي در مصر پسرش را از طبقه چهارم ساختماني به پايين پرت کرد و او را کشت.به گزارش خبر آنلاين، پليس استان فيوم مصر روز حادثه در جريان کشف جسد يک پسر جوان در مقابل منزلش قرار گرفت و بلافاصله مأموران را به محل اعزام کرد.

شهردار سارق
شهرداري که در انگليس لباس زنانه سرقت مي کرد، به 2 سال زندان محکوم شد.به گزارش خبرآنلاين، اين مرد 59 ساله يکي از شهرداران ايالت لنکشاير انگلستان بوده که با استفاده از کليد يا شکستن در ها و يا از جا در آوردن آنها، داخل خانه هاي شهروندان مي شده و لباسهاي زنانه را سرقت مي کرده است.

پناه گرفتن سارق در اداره پليس
مردي که در شهر ريورتون ايالت ويومينگ آمريکا يک بطري نوشيدني را سرقت کرده بود براي ادامه برنامه سرقتش مسير خوبي را انتخاب نکرده بود.اين فرد 26 ساله پس از اينکه داخل يک سوپر مارکت شد و بطري نوشيدني را دزديد به سرعت از آنجا خارج و وارد يکي از ساختمانهاي مجاور شد که از قضا ساختمان پليس شهر بود. ورود او به ساختمان در دوربينها ثبت شد و اين سارق بدشانس خيلي زود دستگير شد.

سارق با وجدان
سارق با وجداني که به خانه زن مسني در آلمان دستبرد زده بود، در محل سرقت منتظر ماند تا مأموران پليس به آنجا بيايند و او را بازداشت کنند.به گزارش خبرآنلاين، در اين حادثه سارق 41 ساله از منزل يک زن مسن 91 ساله سرقت کرد، اما بعد از ارتکاب سرقت تا حدي احساس عذاب وجدان کرد که در مقابل در خانه ايستاد و منتظر ماند تا مأموران پليس به محل برسند.

نجات معجزه آسا
يک راننده خوش شانس در چين پس از سقوط خودرو سواري اش از ارتفاع 6 متري به شکل عجيبي زنده ماند.
اين فرد زماني که در يک پارکينگ مرتفع طبقاتي مشغول جابجا کردن خودرو بود در عوض ترمز روي پدال گاز پايش را فشار داد و خودرو اتوماتيک با عبور از حصار به پايين سقوط کرد اما راننده و پسر 5 ساله او زنده ماندند.

بهمن 8 نفر را کشت
امسال افغانستان شاهد يکي از مرگبارترين زمستانهاي دهه اخير است.
به گزارش ايسکانيوز، در اين بين، گذرگاه «سلنگ» که محور ارتباطي «کابل» به ولايتهاي شمالي افغانستان به شمار مي آيد زير موج بهمن قرار گرفته است و طي دو روز گذشته سرنشينان دهها خودرو گرفتار شدند و بر اثر ريزش بهمن در همين گذرگاه کوهستاني، تاکنون هشت نفر کشته و بيش از 40 نفر زخمي شده اند.

غرامت يک ميليون دلاري
يک زن سعودي از يک هتل پنج ستاره در «جده» به دليل نيش پشه درخواست غرامت پنج ميليون ريال سعودي، معادل يک ميليون و 300 هزار دلار کرد.به گزارش ايسنا، اين زن مدعي است، هنگام اقامت در اين هتل بارها از جانب پشه هاي مزاحم آزار ديده و تمام بدنش پر از جاي نيش پشه هاست.

73 ساعت با ببرهاي گرسنه
سه نفر از اهالي يکي از مناطق شمال غرب چين با ورود به محل نگهداري ببرهاي گرسنه و وحشي در يک پارک سفري در اين کشور و اقامت 73 ساعته در اين منطقه، رکورد جديدي را به نام خود در کتاب رکوردهاي گينس به ثبت رساندند.
به گزارش ايسنا، «لي هانگ»، «کوژيائويتان» و «منگ زي هوئي» سه نفر از استان «شانگژي» در شمال غرب «چين» با اقامت 73 ساعته در منطقه حفاظت شده ببرها در پارک سفري اين ناحيه رکورد جديدي را در کتاب رکوردهاي گينس به نام خود به ثبت رساندند.

کروبی در مصاحبه با بی بی سی : من واقعیت به قدرت رسیدن این دولت و استقرار آن را اعلام کردم نه مشروعیت آن را

بی بی سی : برنامه خبری نیوزنایت که از شبکه ۲ تلویزیون داخلی بی بی سی در بریتانیا پخش می شود، سئوال هایی را به صورت مکتوب با مهدی کروبی، یکی از رهبران مخالفان دولت ایران مطرح کرده و آقای کروبی به این سئوال ها پاسخ داده است.
متن این پرسش و پاسخ که در روز ۲۰ بهمن (۹ فوریه) در برنامه نیوزنایت پخش شد به این شرح است:
* چه گفت و گوهایی میان رهبران "جنبش سبز" و رهبران کشور انجام شده است؟ دقیقا چه کسی مستقیما در این گفت و گوها شرکت داشته و چه مواردی در آنها مطرح شده است؟
در حال حاضر گفتگوی متقابل از طرف اینجانب و یا مهندس موسوی با مقامات سیاسی کشور انجام نمی گیرد. ما در بیانیه های خود مطالبات مردم و جنبش سبز را اعلام کرده و می کنیم و حکومت هم از طریق رسانه ملی و اظهارات مقامات سیاسی و نظامی حرف خود را می زند. فضای امنیتی و پلیسی بستر همکاری جدی نیست. تحمل اندیشه دیگری، افزایش سعه صدر، نقد پذیری و امکان تضارب آرا بستر لازم برای گفت و گو است. اگر چنین فضایی بوجود آمد، آنگاه گفتگو ها می تواند نتیجه بخش باشد. البته همانطور که در خبرها شنیده ایم بعضی از شخصیت های سیاسی مانند آقای خاتمی راسا به نامه نگاری با رهبری اقدام کرده اند و یا آقای هاشمی با ارتباطی که با رهبری دارند سعی می کنند که قدم هائی برای حل معضل بردارند.
* آیا گفت و گوها ادامه دارد یا شکست خورده است؟ اگر اینطور است، علت شکست گفت و گوها چه بوده؟
ظاهرا تلاش های آقای هاشمی برای ایجاد فضای مناسب تاکنون موفقیت آمیز نبوده است. جریانی افراطی در حاکمیت شکل گرفته که حیات سیاسی خود را در بحران می بیند. این جریان با رفتارهای غیر معقول مانند دستگیری های اخیر و ادبیات سخیف در رسانه های خود به مردم توهین می کند و سعی در به خشونت کشیدن حرکت را دارد. آنها نمی خواهند تعاملی باشد و بین صفر و صد، تنها صد را می خواهند. البته مردم ما هشیار هستند و ما مخالف خشونت زبانی و فیزیکی هستیم و اهداف خود را مسالمت آمیز دنبال می کنیم.
* حداقل هایی که شما حاضرید برای رسیدن به یک مصالحه برای پایان دادن به اعتراضات عمومی بپذیرید چی است؟
همانطورکه در بیانیه هایم گفته ام، مردم ما خواستار اجرای تمام اصول قانون اساسی هستند. فصل سوم که از حقوق ملت سخن می گوید نادیده گرفته شده است. حق انتخاب کنندگان و انتخاب شوندگان در همه انتخابات ها از مجلس خبرگان رهبری گرفته تا مجلس شورای اسلامی و ریاست جمهوری باید رعایت شود و نظارت استصوابی توسط شورای نگهبان باید حذف گردد. میزان باید فقط رای ملت باشد. برای بازگرداندن آرامش به جامعه، کف مطالبات ما برداشتن فضای امنیتی و پلیسی، آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی، ایجاد فضای باز مطبوعات، به رسمیت شناختن نقد و نقادی و بازگرداندن آرامش به دانشگاه ها است.
* آیا حاضرید آقای احمدی نژاد را تا انتخابات ریاست جمهوری بعدی که قرار است در سال ۱۳۹۲ برقرار شود، به عنوان رئیس جمهور بپذیرید؟
من واقعیت به قدرت رسیدن این دولت و استقرار آن را اعلام کردم نه مشروعیت آن را. همه عزیزان هم این موضع را قبول کردند. بین مشروعیت و واقعیت تفاوتی اساسی وجود دارد. این دولت بطور شکلی مراحل قانون اساسی را طی کرده است اما بطور ماهوی که شرط اصلی آن انتخاب توسط مردم است را ندارد، لذا مشروعیت آن محل اشکال است. با توجه به مشکلات متعدد این دولت در عرصه های داخلی، عدم بکار گیری نیروهای کار آمد و عدم توجه به قانون، من پیش بینی کرده ام که این دولت نمی تواند دوره ۴ ساله خود را طی کند و اگر دست حمایت از آن برداشته شود همین مجلس اصولگرا رای به عدم کفایت آن می دهد.
* آیا مقامات شما را تهدید کرده اند؟ اگر چنین است، توسط کدام شخص یا نهاد و به چه چیزی تهدید شده اید؟ آیا به دستگیری تهدیدتان کرده اند؟
به دنبال افشای بخشی از جنایات انجام گرفته علیه بازداشت شدگان در کهریزک، دادستان کل کشور قبلا مطالبی از طریق رسانه ها مبنی بر احضار و یا دستگیری گفته اند اما تاکنون رسما مطلبی ابلاغ نشده است. شخصا همواره گفته ام که در جهت حمایت از حقوق مردم آماده پرداخت هر هزینه ای هستم و این امر را وظیفه شرعی، قانونی و ملی خودم می دانم. اما تهدید های ناگفته نیز داشتیم، مانند تعرض و اهانت که بارها از سوی شبه نظامی ها اتفاق افتاده است. آخرین بار در جریان سفر به قزوین نیروهای لباس شخصی که از نیروهای بسیج و یا سپاه پاسداران برای ممانعت از حضور من در مراسمی مذهبی آورده شده بودند، ۲ گلوله به ماشین من شلیک کردند. اینگونه تهدیدها اثری در پیگیری من ندارد. اگر بنا بود ترس بر من غالب گردد در دوران جوانی هنگام مبارزه با شاه، زندان، تبعید و تهدید مانع مبارزه می شد. ما انقلاب اسلامی را از خود می دانیم و برای اصلاح آن دریغ نخواهیم کرد.
* در مورد دستگیری های چند روز اخیر چه می دانید؟ مقامات چه اقدامات دیگری را برای جلوگیری از تظاهرات مخالفان در روز ۲۲ بهمن در دست اجرا دارند؟ پیش بینی شما از حوادثی که در این روز اتفاق می افتد چیست؟
متاسفانه در چند روز گذشته تعداد زیادی از جوانان، روزنامه نگاران و دانشجویان را بطور غیر قانونی دستگیر کرده اند. سیمای جمهوری اسلامی با تهیه برنامه های جهت دار سعی در ایجاد فضای رعب و وحشت در مردم دارد. نیروهای نظامی بیانیه هایی داده اند که در آن مردم معترض تهدید شده اند، اما این نوع کارها نمی تواند مردم شجاع و صبور ایران را مرعوب و از پی گیری حق شان منصرف کند. پایگاه ما میان مردم است و روز ۲۲ بهمن خواهید دید که اکثر مناطق مملو از مردمی است که آرام و باصلابت آرمان های منحرف شده انقلاب را مطالبه می کنند.
* در مصاحبه اخیرتان با مجله اشپیگل گفتید که "ممکن است اوضاع از کنترل خارج شود"، منظورتان چه بود؟
یکی از بزرگترین مشکلات امروز کشورمان انکار مشکلات و یا تلاش به ارتباط دادن آن با بیگانگان از سوی مسئولان حکومت است. هنگامی که مسئولان نمی خواهند معضل را ببینند و آن را نمی پذیرند قدمی در جهت علاج آن نیز بر نمی دارند. اگر شرایط به همین نحو پیش برود، مسائل و مشکلات کشور روز به روز عمیق تر و فاصله میان مردم و حکومت بیشتر می گردد. مهمترین ویژگی انقلاب تکیه بر مردم بوده و هست نباید بواسطه زیاده خواهی و خودکامگی این امتیاز از انقلاب گرفته شود.
* در حال حاضر در ایران قدرت در دست کی است؟ آیا سپاه پاسداران عملا قدرت را در دست دارد؟
مطابق قانون اساسی رهبری بالاترین مقام کشور است که سیاست های کلی کشور را تعیین و هماهنگی میان سه قوا را انجام می دهد. رئیس جمهور بعد از رهبری شخص دوم کشور است و بالاترین مقام اجرائی کشور است. رهبری شخص اول کشور است. بخشی از نظامیان سپاهی بر خلاف قانون اساسی و فرمان امام خمینی در امور سیاسی مستقیم دخالت کرده و اقتصاد و مسئولیت های اجرایی را نیز بر عهده گرفتند. منشای بسیاری از گرفتاری های امروز مردم ایران و انحراف از آرمان های انقلاب، حضور چکمه پوشان در سیاست، اقتصاد و مسائل دیگر است. من این هشدار را در انتخابات ۴ سال پیش که با دخالت سپاه و بسیج در دو استان کشور رقم خورد و نتیجه انتخابات را در دور اول با حذف اینجانب به نفع آقای احمدی نژاد رقم زد، هشدار دادم و امروز ابعاد آنقدر وسیع شده که درمان آن نیازمند یک جراحی اساسی است.
* آینده این رژیم را چگونه می بینید؟
مردم ما خواستار حق تعیین سرنوشت خودشان هستند. در انتخابات دهم عده ای این حق را از مردم گرفتند و به جای شمارش آرا به تخصیص آرا و سهمیه بندی آن روی آوردند. مطالبه اصلی مردم در هفته های اول یک شعار بود: "رای من کو". برخورد خشن و سرکوب نیروهای امنیتی کار را به اینجا رسانده است. ما در دوران مبارزه با شاه همواره می گفتیم جمهوری اسلامی مبتنی بر اراده و خواست مردم است. آینده نظام و حفظ و دوام آن بستگی اعتماد مجدد مردم دارد. این امر زمانی تحقق می یابد که حقوق مردم مطابق قانون اساسی بدون هیچ اغماضی اجرا گردد. ما به دنبال اعمال اصلاحات هستیم و علیرغم مشکلات و هزینه های بسیار آن، امیدواریم که بتوانیم قطار منحرف شده انقلاب را به ریل خود برگردانیم.