۱۳۸۸ بهمن ۲۱, چهارشنبه

۲۲ بهمن و تجربه دو نسل جوان

هر نيروی فکری که تحقق جهان بينی خود را تنها راه رستگاری همگان بداند و گمان کند با اعمال قهر می تواند مردم را بسوی اين رستگاری رهنمون سازد، تبديل به نيرويی خطرناک می شود که آماده ی اعمال بدترين انواع خشونت بنام سعادت بشريت است.
تجربه سی سال تبعيض اعمال شده از سوی حکومت دينی، تجربه ی سی سال اعمال خشونت دولتی و قوانين تبعيض آميز، قرار گرفتن ايران در مسير يک ماراتن سقوط و انحطاط همه جانبه، بسياری را به خود آورده است که به اساس مشکل بپردازند. به اين اصل مهم که هيچ ملتی شبيه به هم نيست و نمی انديشد اما در ميان هر ملتی بايد جايی برای هويتها و انديشه های گوناگون باشد، چرا که استبداد آنجا آغاز می شود که برای هويت يا انديشه ای به هر بهانه ای حق حيات قائل نباشيم.

تلاش ـ دست رژيم در چند سالِ گذشته در برگزاری مراسم ۲۲ بهمن و سالگرد پيروزی انقلاب اسلامی و در بسيج مردم و کشاندنشان به خيابانها آشکاربود. اما امسال بيشماری از آفرينندگان جنبش سبز عزم کرده اند در اين روز به خيابان بروند اما برخلاف گذشته، حکومتگران سعی می کنند از آمدن آنها با تهديد و ارعاب جلوگيری بعمل آورند. در نگاه فرد بی اطلاع از ماهيت و واقعيت آنچه که در ايران می گذرد، پديده ی شگفت آور و گيج کننده ايست! شما تفاوت ۲۲ بهمن سالهای پيش و امسال را چگونه توضيح می دهيد؟

بيضايی: در سالهای پيش حضور در تظاهرات سالگرد پيروزی انقلاب اسلامی بنوعی زدن مهر تاييد بر نتايج آن که مهمترينش همين حکومت سرکوبگر است می بود. جمهوری اسلامی حکومتی است بر آمده از يک انقلاب و بهمين دليل هم مرتب نياز به تاييد و يا نمايش موافقت مردم با خود دارد. اما امسال موقعيت بکل متفاوت است. حکومتی که تا امروز بيرحمانه در مقابل هرگونه اصلاح و يا تغيير بسود دمکراسی ايستاده است، امسال با مردمی روبروست که حضورشان در سالگرد انقلاب حضوری اعتراضی است. امروز مردم واقعی را در خيابانها می بينيم. نه مردمی که با وعده و وعيد، گاه با تهديد از دست دادن شغل و امتيازات در هر تظاهرات سازماندهی شده توسط حکومت شرکت می کردند. بسياری از ميان اين مردم به انقلاب ايران دلبسته بوده اند و وبسياری ديگر زمان انقلاب هنوزبدنيا نيامده بودند، بخشی هم از همان آغاز فهميده بودند که چه سرنوشت شومی برای ملت ايران رقم زده ميشود و بناچار سالها در سکوت اجباری و يا در ميدانهای کوچک مبارزه، سرخورده و بيصدا به زندگی ادامه می دادند. انقلاب ايران در طول ساليان سرنوشت هر سه گروه را ناخواسته بيگديگر پيوند زد و آنچه امروز می بينيم، موجی است خروشان که عليه تبعيض و سرکوب به ميدان آمده و برای ايرانی دمکراتيک حاضر به پرداختن بهاست.




تلاش ـ مبارزه با رژيم برخاسته از انقلاب بسيار زود آغاز شد و ابتدا توسط بخشی ازهمان نيروهائی که خود کم و بيش در آن انقلاب شرکت کرده و به آن «دلبسته» بودند. از يکدستی و يکپارچگی که در صفوف انقلاب برای سرنگونی رژيم وقت و بنيانگزاری نظمی نوين و انقلابی به چشم می خورد، آيا انباز بودنِ نيروهای انقلابی، در حلقه های اصلی افکار و اهدافی که آن انقلاب را به سرانجام رساند، يک نتيجه گيری منطقی نيست؟ اگر نه! پس مبارزه با رژيم جديد از فردای انقلاب، با چه اهدافی از سرگرفته شد؟

بيضايی: حکومت اسلامی از بدو شکل گيری اش سياست حذف دگرانديش را آغاز کرد. تا هنگام پيروزی انقلاب نيروهای اجتماعی و سياسی گوناگونی در انقلاب شرکت داشتند که نقطه ی اشتراکشان مخالفت با نظام پادشاهی بود. همين اشتراک، همسويی را موجب می شد و به انقلابيون قدرت عمل می بخشيد. هدف مشخص بود: سرنگونی نظام پادشاهی. نيروهای سياسی که در سالهای حکومت فردی محمد رضا پهلوی سرکوب شده بودند، از مليون گرفته تا کمونيستها برای دستيابی به اين هدف در کنار اسلاميون قرار گرفتند. مردم عادی که بسياری از آنها هنوز تعلقات ايدئولوژيک نداشتند، در طيف وسيعی در مقابل نظامی قرار گرفتند که آنها را اصلا به حساب نمی آورد و به شکل توهين آميزی آنها را به چشم رعيت می نگريست. در عين حال اين باور عمومی شکل گرفته بود که شاه ايران وابسته به قدرتهای خارجی است. در جريان انقلاب مشخص شد که وزن اجتماعی نيروهای مذهبی بسيار قوی است و نتيجه ی مسلمش اين بود که آقای خمينی بعنوان رهبر اين انقلاب از سوی تمام نيروها پذيرفته شود. اسلاميون از مشارکت نيروهای اجتماعی و سياسی ديگر تا زمان به پيروزی رسيدن انقلاب بهره گرفتند و حتی آقای خمينی در سخنرانيهايش از آزادی بيان و تحزب نيزسخن می گفت. اما به محض بقدرت رسيدن اسلاميون، خشونت دولتی آغاز شد. در ابتدا با اعدام سران نظام پيشين که کشته شدن آنها با کمترين مخالفتها روبرو شد. پس از آن نوبت به ديگر نيروهای دگرانديش رسيد. مبارزه با جمهوری اسلامی از زمانی آغاز شد که فضای باز سياسی که يکسال بعد از انقلاب دوام آورده بود، بتدريج بسته شد. بخشی از نيروهای مخالف جمهوری اسلامی خود پيرو ايدئولوژيهای ديگری بودند و مسلم است که نبردی که آغازشده بود در وجهی جنگ قدرت نيز بود.

تلاش ـ شما خود بارها در نوشته ها و مصاحبه هايتان، به روشنی افکار و انديشه هائی را که بر بستر آنها انقلاب به ثمر رسيد، مورد انتقاد قرار داده ايد. با پايگاه انتقادی امروز شما به آن افکار و اهداف ناآشنا نيستيم. می دانيم از موضع يک هنرمند مدافع آزادی و برای حقوقی انسانها، گفتمان مسلط انقلابی آن دوره را مورد نقد قرار می دهيد. اما بسياری هنوز معتقدند که اهداف آن انقلاب جز اينها چيز ديگری نبوده است. نظرتان در باره ايده ی «ربوده شدن انقلاب به دست نيروهای مذهبی به رهبری آيت الله خمينی» و انحراف از خواست آزادی و برابری چيست؟

بيضايی: در اين مورد نظر من تغييری نکرده است. اما فکر می کنم اشاره به يک نکته نيز مهم باشد. نيروهای فکری معترض به نظام پيشين، نيروهايی برآمده از طبقه ی متوسط شهری جامعه ی ايران بودند. طبقه ی متوسط که در دوران رضا شاه بوجود آمد، در دوران محمد رضا شاه شکل گرفت و نقش مهمی در عرصه ی اقتصادی بر عهده گرفت. اما امکان مشارکت اين طبقه در عرصه ی سياسی به صفر رسيده بود. تنها بخشی که بنوعی از مصونيت برخودار بود، روحانيون و قشر مذهبی بودند. از سوی ديگر نحله های فکری در ميان روشنفکران ايران نيز از اواخر دهه ی چهل بوجود آمده بودند که در تقابل با آنچه غربگرايی ناميده می شد، تئوری "بازگشت به اصل خويشتن" را پايه گذاری کرد. به باور من نوعی حس تحقير شدگی ملی از سوی بيگانه (که بخصوص پس از سقوط دولت دکتر مصدق دوباره زنده شده بود) و درعين حال يافتن مأمنی عاطفی که در تقابل با مدرنيزاسيون پهلوی نيز قرار داشت، بخشی از نيروهای روشنفکری جامعه ی ايران را بسوی تمايلات مذهبی و ترويج اين ايده که اتکا به اسلام تنها راه حل بومی برای ايجاد يک مدل فرهنگی و سياسی است، سوق داده بود. همچنين بخشی از نيروهای چپ جامعه ی ايران که بيشتر تحت تاثير جنبشهای انقلابی امريکای لاتين قرار داشتند از يکسو و بخش متمايل به "اردوگاه سوسياليستی" شوروی از سوی ديگر در ضديت خود با غرب و آنچه دمکراسی بورژوايی و امپرياليسم می ناميدند با نيروهای مذهبی جامعه خواه ناخواه مشابه می انديشيدند. می توان گفت بخش مدرن و بخش سنتی ( برآمده از قشر بازاريها و مذهبيون در حاشيه قرار گرفته) طبقه ی متوسط در مخالفت با حکومت پهلوی و غرب بيکديگر نزديک شدند. بخش غالب نيروهای ملی نيز که از زمان کودتای ۲۸ مرداد ببعد با حکومت پهلوی در تخاصم آشتی ناپذيری قرار داشت، در کنار ملی مذهبی ها قرار گرفت و مجموعه ای از نحله های فکری گوناگون در انقلاب حضور پيدا کرد. گفتمان مسلط انقلاب ايران گفتمانی ضد غربی و ضد تجدد بود. در مخالفت با ديکتاتوری فردی محمد رضا شاه که مدرنيزاسيون منهای مدرنيته را اجرا می کرد، نيرويی شکل گرفت که هر دو را به چالش می کشيد. انقلاب ايران انقلابی است با تمام تناقضها و پيچيدگيهای خود که همچنان بايد از زوايای گوناگون مورد بررسی قرار بگيرد. انقلاب را کسی از کسی ندزديد، بلکه با ترکيبی که گفتم نتيجه ی منطقی انقلاب همان می بود که شد.

تلاش ـ «حس تحقير شدگی ملی از سوی بيگانه» در ايران، پيش از رفتار رژيم پادشاهی محمد رضا پهلوی با مردم، هم بی سابقه نبود. استقلال طلبی و مخالفت با سياستهای استعماری و تجاوزات آنها بخش مهمی از گفتمان مسلط بر جنبش و انقلاب مشروطه را تشکيل می داد. اما اين احساس در آن دوره هيچگاه به ايدئولوژی مسلط ضديت با غرب و عليه فرهنگ آن و به فرهنگ «هويت طلبی» بدل نشد. هيچ يک از نيروهای اجتماعی، انقلاب مشروطه و طرفداران آن انقلاب را با ايدئولوژی ضد غربی توصيف نکرده و نمی کند. برعکس تا زمان رودرروئی با حکومت ضدغرب اسلامی، يکی از «اتهامات» بزرگ آن انقلاب و انقلابيونش، «غربزدگی» بود. يک «حس تحقير شدگی ملی» و اين همه تفاوت بنيادين؟

بيضايی: فراموش نکنيم که در همان زمان انقلاب مشروطه اسلام گرايی افراطی در غالب تفکر امثال شيخ فضل الله نوری، اولين نطفه های يک جريان فکری که بعداً در انقلاب اسلامی بقدرت رسيد شکل گرفت. و باز فراموش نکنيم بسياری از نمايندگان اولين مجلس مشروطه را عمامه بسرانی تشکيل می دادند که می خواستند نام آن مجلس، نه مجلس شورای ملی، بلکه مجلس شورای اسلامی باشد. و همچنين فراموش نکنيم که بسياری از متفکرين مشروطه تلاش می کردند تا به روحانيون بقبولانند که قوانين مشروطه منطبق بر قوانين شرع است. نفوذ اسلامگرايان در انقلاب مشروطه را نبايد دست کم گرفت. شما رجوع کنيد به مباحثی که در مجلس شواری ملی موضوع جدل بود. عمامه بسران با آزادی مطبوعات، آزادی بيان و بسياری از خواستهای دمکراسی خواهانه ی مشروطه خواهان بشدت و علنا مخالفت می کردند و در جامعه نيز نفوذ داشتند. اما اين درست است که تفکر هدايتگر انقلاب مشروطه نه تنها ضد غرب نبود، بلکه بدرستی تلاش می کرد تا از دستاوردهای دمکراتيک تجربه ی غرب بهره بگيرد. اما اين حس تحقير شدگی ملی بارها در طول حملات بيگانه به ايران و يا تسلط اقتصادی غرب بر ايران عکس العملهای شديدی را در جامعه ی ما بوجود آورد. مثلا در دوران حمله ی متفقين به ايران. اين عکس العملها خود را غالبا بصورت يک ناسيوناليسم گاه افراطی ايرانی و يا در غالب "بازگشت به ايران باستان" بعنوان سمبلی از ايرانی قدرتمند خود را نشان می داد. نمونه ی ديگرش را در سازش ناپذيری دکتر مصدق در دوران نخست وزيری اش با پيشنهادات غرب و به شکلی ديگر می توان ديد. برجسته کردن "هويت ايرانی" در برابر غرب اما خود بنوعی متاثر از غرب بود. مثلا ناسيوناليسم رضا شاهی و يا دمکراسی خواهی دکتر مصدق، هر يک بنوعی در ساختار فکری خود از غرب تاثير پذيرفته بودند. در دهه ی چهل در روشنفکری ايران يک جريان فکری جديد بوجود آمد که تنها راه نجات را در "ايرانی شدن" و "بومی شدن" می يافت و در اين مسير بازگشت به هويت اسلامی را راهی برای بومی شدن تعريف می کد. جلال آل احمد يکی از نمايندگان اصلی چنين تفکری است. از همان دوران ما با شکل گيری جريان فکری روبروييم که بعدا و در شکل بسيار راديکال در انقلاب اسلامی نمود ايدئولوژيک پيدا کرد. حس تحقير شدگی و ضديت با غرب يا اعتماد بنفس کاذب دو روی يک سکه اند.

تلاش ـ تا امروز مبارزه عليه رژيم اسلامی ادامه دارد. با وجود اين آيا می توان محتوا و ماهيت اين مبارزه را در طول تمام اين سه دهه يگانه و بدون دگرگونی ديد؟ به عنوان نمونه آيا می توان مضمون آن چه را که در دهه های ۶۰ خورشيدی نيروهای درگيريهای خيابانی، در خانه های تيمی و... می خواستند، با آنچه که هواداران جنبش سبز مطالبه می کنند، يگانه انگاشت؟

بيضايی: وقايع و دورانهای تاريخی هر چند با يکديگر متفاوت باشند، بی ارتباط نيستند و نمی توانند باشند. گفتمان انقلابی آن دوران گفتمانی ايدئولوژی زده بود. آن نسلی که در جوانی خود تحت تاثير مبارزات چريکی کشورهای ديگر عليه ديکتاتوری مبارزه می کرد، نسلی آرمانگرا بود. جوانانی که در دهه ی شصت بهای مبارزه را با جان خود پرداختند و همچنين آن بخشی که با زخمهای عميق حاصله از شکنجه های جسمی و روانی حکومت اسلامی زنده ماند، در آن دوران فکر می کردند که برای سعادت جامعه مبارزه می کنند. جوانانی که در نهايت صداقت برای پايان دادن به بی عدالتيها و سرکوب رو به رشد حکومت دينی مبارزه کردند، به باور خود برای رستگاری مردم مبارزه می کردند. حکومت اسلامی کمر به حذف وانهدام کامل تشکلهای سياسی مخالف بسته بود. با اينهمه فضای فکری نيروهای مخالف جمهوری اسلامی نه با مفهوم حقوق بشر آشنايی داشت و نه واژه ای چون دمکراسی را بر می تابيد، چرا که همچنان از همان گفتمان فکری انقلاب اسلامی تغذيه می کرد. آرمانهای فکری زيبای آن نسل چون برآمده از ايدئولوژی زدگی انقلاب ۵۷ بود، هر چند به گوش خوش می آمد، اما در عمل در صورت يافتن ميدان عمل می توانست به فاجعه ای ديگر از نوع حکومت توتاليتر شوروی و يا استبدادی ديگر بيانجامد. در جامعه ای که دمکراسی را تجربه نکرده و يا اصلا فرصت فکر کردن و دريافتن آن را نيافته است، عصيان جمعی در مقابل حاکم مستبد الزاما به دمکراسی نمی انجامد. اصولا هر نيروی فکری که تحقق جهان بينی خود را تنها راه رستگاری همگان بداند و گمان کند با اعمال قهر می تواند مردم را بسوی اين رستگاری رهنمون سازد، ، تبديل به نيرويی خطرناک می شود که آماده ی اعمال بدترين انواع خشونت بنام سعادت بشريت است.
گفتمان سياسی و اجتماعی نسل امروز و جنبش کنونی مردم ايران گفتمانی برآمده از تجربيات تلخ گذشته است. گفتمان پسا انقلابی نسل امروز، گفتمان آزديخواهی، دمکراسی طلبی وباورمندی به حقوق بشر بعنوان فصل مشترک تمام نيروهای اجتماعی است. تجربه سی سال تبعيض اعمال شده از سوی حکومت دينی، تجربه ی سی سال اعمال خشونت دولتی و قوانين تبعيض آميز، قرار گرفتن ايران در مسير يک ماراتن سقوط و انحطاط همه جانبه، بسياری را به خود آورده است که به اساس مشکل بپردازند. به اين اصل مهم که هيچ ملتی شبيه به هم نيست و نمی انديشد اما در ميان هر ملتی بايد جايی برای هويتها و انديشه های گوناگون باشد، چرا که استبداد آنجا آغاز می شود که برای هويت يا انديشه ای به هر بهانه ای حق حيات قائل نباشيم.

تلاش ـ مقايسه ی ميان دو نسل جوان ـ نسل انقلابی سالهای پيش و پس از انقلاب اسلامی و نسل حاضر در جنبش سبز ـ تفاوت چندانی در آرمانخواهی شان بدست نمی دهد. اما همانگونه که اشاره ای داشتيد، ميان گفتمانهای اين دو نسل و وقايعی که آفريده و می آفرينند، تفاوتها اساسی است. برای فهم دقيق تر و تبيين بهتر تفاوتها شايد بايد بيشتر روی آرمان و گفتمان تکيه کرد. رابطه اين دو مفهوم و تفاوتشان را شما چگونه تبيين می کنيد؟

بيضايی: در ابتدا لازم است اشاره کنم که در اينجا قصد من بهيچوجه ساختن يک تصوير بی نقص از نسل امروز و نسبت دادن معايب به نسل ديروز نيست. نه نسل جوان امروز بی اشتباه خواهد ماند و نه تاثيرات بعضاً مثبت نسل ديروز را می توان به کل منکر شد. هر دو نسل محصول گفتمان يا روح و تفکر غالب زمانه ی خود هستند. هيچ نسلی را نمی توان جدا از فضای فکری غالب در هر دوران که بی دليل نيز بوجود نمی آيد، قضاوت کرد. نسل ديروز از دوران اعتراضات جهانی به سياست خارجی نادرست غرب و در راس آن آمريکا بر آمده است. دوران محبوبيت روحيه ی انقلابی و دوران نا آرامی ها و جنبش های چريکی آمريکای لاتين، دوران جنگ سرد. نسل امروز در دورانی رشد کرده است که آن روحيات انقلابی و جنگهای چريکی جای خود را به انقلاب اينترنتی داده است و راديکاليسم کور محبوبيت جهانی خود را از دست داده است. بخصوص پس از جهانی شدن نوعی راديکاليسم انقلابی اسلاميستی، فروپاشی اردوگاه سوسياليستی و تسلط حکومت سرکوبگر و ايدئولوژيک اسلامی در ايران. آن آرمانگرايی که من در مورد نسل ديروز بدان اشاره کردم، برآمده از دلبستگی به ايده آلهايی (مثلا اردوگاه سوسياليستی) بود که مشخص شد نه تنها تضمين گر آزادی و عدالت اجتماعی نبوده اند، بلکه تقسيم کننده ی فقر و بدبختی و سرکوبگر آزاديها در کشورهای خود و نظامهايی توتاليتر بوده اند و حتی اگر شکل بی نقص آن را نيز در نظر می داشتند، در ايران به يک آرزوی دست نيافتنی می مانست. پس در ايجا من مفهوم آرمانگرايی را بيشتر با نوعی اتوپيسم برابر می گيرم. ما امروز نيز همچنان آرمانگرايانی هم در ميان حکومتيان و هم در ميان مخالفين حکومت داريم. کسانی که از اين نظر که همچنان معتقد به حفظ وضعيت انقلابی هر چند در دو جبهه ی متفاوت هستند و در اين نقطه با يکديگر اشتراک دارند. در مقابل چنين گرايشی، من نسل امروز را نه تنها آرمانگرا به مفهوم طلب کننده ی چيزی يا دنبال کننده ی هدفی که به انجام رسيدنش ممکن نيست نمی بينم (منظور ازعدم امکان، نه ميزان سرکوبگری رژيم، بلکه وجود پايه های اجتماعی قوی در آن چيزی که طلب می کنيم است) ، بلکه بر اين باورم که نسل امروز با واقع گرايی تمام آن چيزی را طلب می کند که زمانش رسيده و در عين حال از استعدادی خاص در بکارگيری نوعی پراگماتيسم برای رسيدن به هدفش که هدف مشترک بخش وسيعی از جامعه نيز هست، برخوردار است. هم نسل ديروز و هم نسل امروزحاضر به پرداختن بهای خواسته هاشان بوده و هستند. اما باز در همينجا نيز تفاوتها اساسی است. نسل ديروز "تشکيلاتی" بود. بودن در تشکل و تشکيلات به خودی خود نه تنها منفی نيست، بلکه بسيار هم لازم و ضروری است. منتها داشتن تعصب و باور به نقص ناپذيری آن جريانی که بدان وابسته ايم ، مشکلات جدی بوجود می آورد. آنهم تشکلهايی که ساختار غير دمکراتيک داشته باشند. شکل تشکل نسل امروز در دوران نبود شرايط شکل گيری تشکلهای دمکراتيک، از تشکلهای مدنی آغاز می شود و به تشکلهای شبکه ای بدون سلسله مراتب و به صورت افقی گسترش می يابد و اين نوع حرکت نيز در دمکراتيزه کردن روند جنبش کنونی نقش بسيار مهمی بازی می کند.

تلاش ـ شما در مقاله ای که در دفتر سبز ـ فصلنامه تلاش ۳۳ ـ انتشار يافته، به نظر ما سعی کرده ايد، از زاويه يی جديد، حلقه ی رابطه ی تازه ای ميان دو واقعه ی مهم تاريخی، يعنی انقلاب اسلامی و جنبش سبز برقرار کنيد؛ در آن انقلاب می خواستيم بگوئيم که «ما هم کسی هستيم» و امروز با جنبش سبز می خواهيم بگوئيم اين «ما کيست؟» به نظر می رسد، با اين گفته شما می خواهيد به انقلاب اسلامی در پرتو جنبش سبز نگاهی نو بی اندازيد؟

بيضايی: من فکر می کنم بررسی هر پديده ای بخصوص واقعه ای چون انقلاب اسلامی که نه تنها در ايران بلکه در خاور ميانه و حتی در سطح جهانی نيز شايد بتوان بعنوان سرآغاز گسترش اسلام گرايی و تلقی ايدئولوژيک از اسلام از آن ياد کرد، بايد از زوايای گوناگون انجام بگيرد. يک بعد قضيه بررسی چگونگی شکل گيری چنين گرايشی در ايران بعنوان منشاء شکل گيری و اجرای عملی طرح حکومت اسلامی است. نطفه های اين گرايش را شايد بتوان در دوران انقلاب مشروطيت يافت. اما بعد ديگری که کمتر به آن پرداخته شده نوعی احساس حقارت ملی در مقابل غرب است. برای غلبه بر اين حس حقارت کمابيش تاريخی، نياز به يافتن نوعی اعتماد بنفس جديد (هر چند کاذب) بود (از اين زاويه من شباهتهايی با پذيرش فاشيسم هيتلری در زمان خود می بينم). گرايش عمومی بسوی هويت اسلامی و يا الگوی حکومت دينی، هر چند در ابتدا کسی از جزئيات محتوای آن آگاهی نداشت، اما نويد بوجود آمدن يک نظام "خودی" را می داد که با آنچه در غرب هست متفاوت است و از آن ماست. در عين حال گرايشهايی چون پايمردی در برابر ظلم و ايستادگی در برابر حکومت پهلوی که بصورت تحقير آميزی نقش مردم را در تعيين سرنوشت خويش به هيچ گرفته بود، از يکسواز آن الگو تغذيه می شد و از سوی ديگراز گفتمان انقلابی چپ وابسته به اردوگاه سوسياليستی بهره می برد. غلبه بر احساس حقارت ملی از طريق ايجاد يک حکومت قدرتمند که هويت جمعی را در يک غالب يکسويه و تعريف شده تقليل می دهد و رسالت خود را از يکسو بريدن قبای هر کس به اندازه ی همان غالب و فرو بردن هويت فرد را در غبار تک هويتی توده ای بيشکل و در عين حال شبيه به هم.
بدنه ی جنبش سبز را اما نيروهايی تشکيل می دهند که بدنبال حقوق فردی و رسميت بخشيدن به حق حفظ هويت فردی بدون هراس از حذف و سرکوب است. ديدن و پذيرفتن تفاوتها و در عين حال قائل بودن حقوق برابر برای شهروندان، اين است پرچم جنبش نسل جوان ايران. اين جنبش در تداوم خود برای رفع تبعيض و برای حق شهروندی ايستاده است که پايه ی اصلی و مهم بنای يک ايران دمکراتيک را می سازد.

تلاش ـ می‌گوئيد: «عصيان جمعی در مقابل حاکم مستبد الزاماً به دمکراسی نمی انجامد.» بی تجربگی در به تجربه و فرهنگ بدل کردن دمکراسی نيز در کشورمان همچنان ادامه دارد. آزاديخواهی و فردگرائی نسل جوان جنبش سبز هم بيشتر از آن که حاصل پرورش و پروراندن و محيط مساعد فرهنگی و اجتماعی باشد، به گفته ی خودتان «برآمده از تجربيات تلخ گذشته است.» به عبارت ديگر اين تجربه های تلخ می گويند؛ چه نبايد بکنيم و چه نبايد بخواهيم. اما اينها تنها عبرت آموزی است و تضمينی برای به راه نادرست نرفتن و خطا نکردن در آينده نيست. نادرست و خطا الزاماً در شکل های گذشته و تکراری اتفاق نمی افتند. اصلاً هيچ تضمينی وجود ندارد که اجتماع انسانی يا ملتی خطا نکند. و در کوران حوادثِ پی در پی ـ آنهم در جامعه ای چون ايران که تنها در طول يک قرنش دو انقلاب عظيم اجتماعی داشته و جنبش سبزش ـ تنها پس از سی سال! که اگر به ثمر بنشيند، دستکمی از يک انقلاب بنيادين نخواهد داشت ـ چگونه می توان در پی فرصتی با فراغبال برای انديشيدن و «در يافتن دمکراسی» تنها از مسير هوشمندی و قدرت ذهنی بود؟ چه می توان و بايد در هر قدم کرد که اين بار «عصيان جمعی» از مسير آزادی و دمکراسی خارج نشود و ايرانی با آن تعريفی که از اين «ما کيست» می دهد، به فرصت تجربی کردن دمکراسی و آزادی دست يابد؟

بيضايی: همانطور که قبلا نيز اشاره کردم، نسل امروز مطمئنا بی خطا نيست و نخواهد بود. آنچه مهم است اينکه خواسته هايش يعنی آزادی ، دمکراسی و رعايت حقوق بشر، ميانگين خواسته های تمامی گرايشهای فکری دمکراتيک جامعه را تضمين می کند و در عين حال برای گرايشهای غير دمکراتيک چه در داخل حکومت و چه در خارج از حکومت جايی برای تغيير و تصحيح می گذارد. ايران را برای همه می خواهد و همه را برای ايران. ايرانی که کشور گرايشها و خواسته ها و نگرشهای بسيار متفاوت از يکديگر است. اينکه من از اينجا از خارج از مرکز مبارزات با توجه به سرکوب لجام گسيخته ی حکومت توصيه کنم چگونه می توان از مسير آزايخواهی و دمکراسی طلبی خارج نشد، شايد کار درستی نباشد. بگذاريد بسيار ساده بگويم، بدون اينکه بخواهم برای کسی تکليف تعيين کنم. چندين سال است که هنگام انجام هر کاری به ياد يک جمله ی پدرم می افتم که در نوجوانی و جوانی پر تلاطم من به من می گفت و من در آن زمان مفهومش را در نيافتم ، اما برای هميشه در ذهنم ماند. او به من می گفت:
" خواهش می کنم باز شيرجه نزن!" البته من از آن هنگام تا کنون بارها شيرجه زده ام، اما بمرور زمان دريافتم که او بطور غير مستقيم بر يک خصلت نسبتا همگانی ما بعنوان نقطه ی ضعف انگشت می گذاشت که خود را به صورت عجله کردن و برخورد احساسی بدون تعقل و نوعی تندروی ذاتی نمايان می سازد. فکر می کنم با بکار گيری توامان قلب گرم و عقل سرد و در عين حال استفاده از نيروی خلاقيت در حرکتهای جمعی اين جنبش به آنچه می خواهد برسد. هر چند سدها و موانع بسيارند، هر چند راه دشواری است. فکر می کنم همه ی ما از راست تا چپ بايد بتوانيم نقطه ی ثقل حرکتمان را در ميانه بيابيم تا در اين مسير موفق شويم بسياری را با خود همراه کنيم. آنچه مسلم است اينکه رسيدن به يک ايران دمکراتيک امروز هم يک نياز است، هم يک ضرورت و مهمتر از آن امری است اجتناب ناپذير.

بازداشت ۶ بهایی ایرانی در تهران

دولت ایران امروز(۲۱ بهمن ماه) تعدادی از بهاییان ساکن تهران را بازداشت کرد.

به گفته دیان علایی، نماینده جامعه بهایی در سازمان ملل، ماموران امنیتی از ساعات اولیه صبح به خانه این افراد مراجعه کرده و آنها را بازداشت کرده اند.

خانم علایی در گفتگو با بی بی سی فارسی اسامی این افراد را علاء الدین خانجانی، اشکان بصاری، ماریا جعفری و فرزندش، بشیر احسانی، هوتن سیستانی و رومینا ذبیحیان عنوان کرد.

پدرعلاءالدین خانجانی، جمال الدین خانجانی و فرزند وی، لوا خانجانی هر دو در بازداشت به سر می برند.

به گفته نماینده جامعه بهایی در سازمان ملل، ماموران امنیتی اتهام دستگیر شدگان را "اغتشاشگری" عنوان کرده اند.

دیان علایی همچنین گفت در مراجعه به منزل این افراد، لوازم شخصی آنها مورد تفتیش قرار گرفته و کامپیوتر،اسناد و مدارک یکی از این افراد ضبط شده است.

۷ تن ازرهبران جامعه بهائیان ایران اواخر اردیبهشت ماه ۱۳۸۷ (اواسط ماه می ۲۰۰۸) در مشهد بازداشت شده بودند.

دادگاه این افراد که به افساد فی الارض، جاسوسی، فعالیت های تبلیغی علیه نظام و همکاری با اسرائیل متهم شده بودند در ماه ژانویه و فوریه امسال در دادگاه انقلاب تهران برگزار شد.

این در حالیست که جامعه بین المللی بهایی و وکلای رهبران جامعه بهاییان این اتهام ها را بی اساس دانسته بر بیگناه بودن آن ها تاکید دارند.

آمریکا و اتحادیه اروپا بارها با صدور بیانیه هایی خواهان آزادی این هفت تن شده اند.

نیروهای امنیتی در تاریخ ۱۳ دی ماه در پی حوادث عاشورا نیز دراقدامی مشابه تعداد دیگری از بهاییان را بازداشت کردند.

دادستان تهران دلیل دستگیری آنها را "نقش داشتن در سازماندهی آشوب های روز عاشورا" و "ایفای نقش موثر در ارسال تصاویر این آشوب ها به خارج از کشور"، عنوان کرده بود.

آقای جعفری دولت آبادی گفته بود، در بازرسی منزل برخی از این متهمان، اسلحه و تعدادی گلوله جنگی کشف شده است.

خبرهای کوتاه (چهارشنبه)

طبقه چهارم
مردي در مصر پسرش را از طبقه چهارم ساختماني به پايين پرت کرد و او را کشت.به گزارش خبر آنلاين، پليس استان فيوم مصر روز حادثه در جريان کشف جسد يک پسر جوان در مقابل منزلش قرار گرفت و بلافاصله مأموران را به محل اعزام کرد.

شهردار سارق
شهرداري که در انگليس لباس زنانه سرقت مي کرد، به 2 سال زندان محکوم شد.به گزارش خبرآنلاين، اين مرد 59 ساله يکي از شهرداران ايالت لنکشاير انگلستان بوده که با استفاده از کليد يا شکستن در ها و يا از جا در آوردن آنها، داخل خانه هاي شهروندان مي شده و لباسهاي زنانه را سرقت مي کرده است.

پناه گرفتن سارق در اداره پليس
مردي که در شهر ريورتون ايالت ويومينگ آمريکا يک بطري نوشيدني را سرقت کرده بود براي ادامه برنامه سرقتش مسير خوبي را انتخاب نکرده بود.اين فرد 26 ساله پس از اينکه داخل يک سوپر مارکت شد و بطري نوشيدني را دزديد به سرعت از آنجا خارج و وارد يکي از ساختمانهاي مجاور شد که از قضا ساختمان پليس شهر بود. ورود او به ساختمان در دوربينها ثبت شد و اين سارق بدشانس خيلي زود دستگير شد.

سارق با وجدان
سارق با وجداني که به خانه زن مسني در آلمان دستبرد زده بود، در محل سرقت منتظر ماند تا مأموران پليس به آنجا بيايند و او را بازداشت کنند.به گزارش خبرآنلاين، در اين حادثه سارق 41 ساله از منزل يک زن مسن 91 ساله سرقت کرد، اما بعد از ارتکاب سرقت تا حدي احساس عذاب وجدان کرد که در مقابل در خانه ايستاد و منتظر ماند تا مأموران پليس به محل برسند.

نجات معجزه آسا
يک راننده خوش شانس در چين پس از سقوط خودرو سواري اش از ارتفاع 6 متري به شکل عجيبي زنده ماند.
اين فرد زماني که در يک پارکينگ مرتفع طبقاتي مشغول جابجا کردن خودرو بود در عوض ترمز روي پدال گاز پايش را فشار داد و خودرو اتوماتيک با عبور از حصار به پايين سقوط کرد اما راننده و پسر 5 ساله او زنده ماندند.

بهمن 8 نفر را کشت
امسال افغانستان شاهد يکي از مرگبارترين زمستانهاي دهه اخير است.
به گزارش ايسکانيوز، در اين بين، گذرگاه «سلنگ» که محور ارتباطي «کابل» به ولايتهاي شمالي افغانستان به شمار مي آيد زير موج بهمن قرار گرفته است و طي دو روز گذشته سرنشينان دهها خودرو گرفتار شدند و بر اثر ريزش بهمن در همين گذرگاه کوهستاني، تاکنون هشت نفر کشته و بيش از 40 نفر زخمي شده اند.

غرامت يک ميليون دلاري
يک زن سعودي از يک هتل پنج ستاره در «جده» به دليل نيش پشه درخواست غرامت پنج ميليون ريال سعودي، معادل يک ميليون و 300 هزار دلار کرد.به گزارش ايسنا، اين زن مدعي است، هنگام اقامت در اين هتل بارها از جانب پشه هاي مزاحم آزار ديده و تمام بدنش پر از جاي نيش پشه هاست.

73 ساعت با ببرهاي گرسنه
سه نفر از اهالي يکي از مناطق شمال غرب چين با ورود به محل نگهداري ببرهاي گرسنه و وحشي در يک پارک سفري در اين کشور و اقامت 73 ساعته در اين منطقه، رکورد جديدي را به نام خود در کتاب رکوردهاي گينس به ثبت رساندند.
به گزارش ايسنا، «لي هانگ»، «کوژيائويتان» و «منگ زي هوئي» سه نفر از استان «شانگژي» در شمال غرب «چين» با اقامت 73 ساعته در منطقه حفاظت شده ببرها در پارک سفري اين ناحيه رکورد جديدي را در کتاب رکوردهاي گينس به نام خود به ثبت رساندند.

کروبی در مصاحبه با بی بی سی : من واقعیت به قدرت رسیدن این دولت و استقرار آن را اعلام کردم نه مشروعیت آن را

بی بی سی : برنامه خبری نیوزنایت که از شبکه ۲ تلویزیون داخلی بی بی سی در بریتانیا پخش می شود، سئوال هایی را به صورت مکتوب با مهدی کروبی، یکی از رهبران مخالفان دولت ایران مطرح کرده و آقای کروبی به این سئوال ها پاسخ داده است.
متن این پرسش و پاسخ که در روز ۲۰ بهمن (۹ فوریه) در برنامه نیوزنایت پخش شد به این شرح است:
* چه گفت و گوهایی میان رهبران "جنبش سبز" و رهبران کشور انجام شده است؟ دقیقا چه کسی مستقیما در این گفت و گوها شرکت داشته و چه مواردی در آنها مطرح شده است؟
در حال حاضر گفتگوی متقابل از طرف اینجانب و یا مهندس موسوی با مقامات سیاسی کشور انجام نمی گیرد. ما در بیانیه های خود مطالبات مردم و جنبش سبز را اعلام کرده و می کنیم و حکومت هم از طریق رسانه ملی و اظهارات مقامات سیاسی و نظامی حرف خود را می زند. فضای امنیتی و پلیسی بستر همکاری جدی نیست. تحمل اندیشه دیگری، افزایش سعه صدر، نقد پذیری و امکان تضارب آرا بستر لازم برای گفت و گو است. اگر چنین فضایی بوجود آمد، آنگاه گفتگو ها می تواند نتیجه بخش باشد. البته همانطور که در خبرها شنیده ایم بعضی از شخصیت های سیاسی مانند آقای خاتمی راسا به نامه نگاری با رهبری اقدام کرده اند و یا آقای هاشمی با ارتباطی که با رهبری دارند سعی می کنند که قدم هائی برای حل معضل بردارند.
* آیا گفت و گوها ادامه دارد یا شکست خورده است؟ اگر اینطور است، علت شکست گفت و گوها چه بوده؟
ظاهرا تلاش های آقای هاشمی برای ایجاد فضای مناسب تاکنون موفقیت آمیز نبوده است. جریانی افراطی در حاکمیت شکل گرفته که حیات سیاسی خود را در بحران می بیند. این جریان با رفتارهای غیر معقول مانند دستگیری های اخیر و ادبیات سخیف در رسانه های خود به مردم توهین می کند و سعی در به خشونت کشیدن حرکت را دارد. آنها نمی خواهند تعاملی باشد و بین صفر و صد، تنها صد را می خواهند. البته مردم ما هشیار هستند و ما مخالف خشونت زبانی و فیزیکی هستیم و اهداف خود را مسالمت آمیز دنبال می کنیم.
* حداقل هایی که شما حاضرید برای رسیدن به یک مصالحه برای پایان دادن به اعتراضات عمومی بپذیرید چی است؟
همانطورکه در بیانیه هایم گفته ام، مردم ما خواستار اجرای تمام اصول قانون اساسی هستند. فصل سوم که از حقوق ملت سخن می گوید نادیده گرفته شده است. حق انتخاب کنندگان و انتخاب شوندگان در همه انتخابات ها از مجلس خبرگان رهبری گرفته تا مجلس شورای اسلامی و ریاست جمهوری باید رعایت شود و نظارت استصوابی توسط شورای نگهبان باید حذف گردد. میزان باید فقط رای ملت باشد. برای بازگرداندن آرامش به جامعه، کف مطالبات ما برداشتن فضای امنیتی و پلیسی، آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی، ایجاد فضای باز مطبوعات، به رسمیت شناختن نقد و نقادی و بازگرداندن آرامش به دانشگاه ها است.
* آیا حاضرید آقای احمدی نژاد را تا انتخابات ریاست جمهوری بعدی که قرار است در سال ۱۳۹۲ برقرار شود، به عنوان رئیس جمهور بپذیرید؟
من واقعیت به قدرت رسیدن این دولت و استقرار آن را اعلام کردم نه مشروعیت آن را. همه عزیزان هم این موضع را قبول کردند. بین مشروعیت و واقعیت تفاوتی اساسی وجود دارد. این دولت بطور شکلی مراحل قانون اساسی را طی کرده است اما بطور ماهوی که شرط اصلی آن انتخاب توسط مردم است را ندارد، لذا مشروعیت آن محل اشکال است. با توجه به مشکلات متعدد این دولت در عرصه های داخلی، عدم بکار گیری نیروهای کار آمد و عدم توجه به قانون، من پیش بینی کرده ام که این دولت نمی تواند دوره ۴ ساله خود را طی کند و اگر دست حمایت از آن برداشته شود همین مجلس اصولگرا رای به عدم کفایت آن می دهد.
* آیا مقامات شما را تهدید کرده اند؟ اگر چنین است، توسط کدام شخص یا نهاد و به چه چیزی تهدید شده اید؟ آیا به دستگیری تهدیدتان کرده اند؟
به دنبال افشای بخشی از جنایات انجام گرفته علیه بازداشت شدگان در کهریزک، دادستان کل کشور قبلا مطالبی از طریق رسانه ها مبنی بر احضار و یا دستگیری گفته اند اما تاکنون رسما مطلبی ابلاغ نشده است. شخصا همواره گفته ام که در جهت حمایت از حقوق مردم آماده پرداخت هر هزینه ای هستم و این امر را وظیفه شرعی، قانونی و ملی خودم می دانم. اما تهدید های ناگفته نیز داشتیم، مانند تعرض و اهانت که بارها از سوی شبه نظامی ها اتفاق افتاده است. آخرین بار در جریان سفر به قزوین نیروهای لباس شخصی که از نیروهای بسیج و یا سپاه پاسداران برای ممانعت از حضور من در مراسمی مذهبی آورده شده بودند، ۲ گلوله به ماشین من شلیک کردند. اینگونه تهدیدها اثری در پیگیری من ندارد. اگر بنا بود ترس بر من غالب گردد در دوران جوانی هنگام مبارزه با شاه، زندان، تبعید و تهدید مانع مبارزه می شد. ما انقلاب اسلامی را از خود می دانیم و برای اصلاح آن دریغ نخواهیم کرد.
* در مورد دستگیری های چند روز اخیر چه می دانید؟ مقامات چه اقدامات دیگری را برای جلوگیری از تظاهرات مخالفان در روز ۲۲ بهمن در دست اجرا دارند؟ پیش بینی شما از حوادثی که در این روز اتفاق می افتد چیست؟
متاسفانه در چند روز گذشته تعداد زیادی از جوانان، روزنامه نگاران و دانشجویان را بطور غیر قانونی دستگیر کرده اند. سیمای جمهوری اسلامی با تهیه برنامه های جهت دار سعی در ایجاد فضای رعب و وحشت در مردم دارد. نیروهای نظامی بیانیه هایی داده اند که در آن مردم معترض تهدید شده اند، اما این نوع کارها نمی تواند مردم شجاع و صبور ایران را مرعوب و از پی گیری حق شان منصرف کند. پایگاه ما میان مردم است و روز ۲۲ بهمن خواهید دید که اکثر مناطق مملو از مردمی است که آرام و باصلابت آرمان های منحرف شده انقلاب را مطالبه می کنند.
* در مصاحبه اخیرتان با مجله اشپیگل گفتید که "ممکن است اوضاع از کنترل خارج شود"، منظورتان چه بود؟
یکی از بزرگترین مشکلات امروز کشورمان انکار مشکلات و یا تلاش به ارتباط دادن آن با بیگانگان از سوی مسئولان حکومت است. هنگامی که مسئولان نمی خواهند معضل را ببینند و آن را نمی پذیرند قدمی در جهت علاج آن نیز بر نمی دارند. اگر شرایط به همین نحو پیش برود، مسائل و مشکلات کشور روز به روز عمیق تر و فاصله میان مردم و حکومت بیشتر می گردد. مهمترین ویژگی انقلاب تکیه بر مردم بوده و هست نباید بواسطه زیاده خواهی و خودکامگی این امتیاز از انقلاب گرفته شود.
* در حال حاضر در ایران قدرت در دست کی است؟ آیا سپاه پاسداران عملا قدرت را در دست دارد؟
مطابق قانون اساسی رهبری بالاترین مقام کشور است که سیاست های کلی کشور را تعیین و هماهنگی میان سه قوا را انجام می دهد. رئیس جمهور بعد از رهبری شخص دوم کشور است و بالاترین مقام اجرائی کشور است. رهبری شخص اول کشور است. بخشی از نظامیان سپاهی بر خلاف قانون اساسی و فرمان امام خمینی در امور سیاسی مستقیم دخالت کرده و اقتصاد و مسئولیت های اجرایی را نیز بر عهده گرفتند. منشای بسیاری از گرفتاری های امروز مردم ایران و انحراف از آرمان های انقلاب، حضور چکمه پوشان در سیاست، اقتصاد و مسائل دیگر است. من این هشدار را در انتخابات ۴ سال پیش که با دخالت سپاه و بسیج در دو استان کشور رقم خورد و نتیجه انتخابات را در دور اول با حذف اینجانب به نفع آقای احمدی نژاد رقم زد، هشدار دادم و امروز ابعاد آنقدر وسیع شده که درمان آن نیازمند یک جراحی اساسی است.
* آینده این رژیم را چگونه می بینید؟
مردم ما خواستار حق تعیین سرنوشت خودشان هستند. در انتخابات دهم عده ای این حق را از مردم گرفتند و به جای شمارش آرا به تخصیص آرا و سهمیه بندی آن روی آوردند. مطالبه اصلی مردم در هفته های اول یک شعار بود: "رای من کو". برخورد خشن و سرکوب نیروهای امنیتی کار را به اینجا رسانده است. ما در دوران مبارزه با شاه همواره می گفتیم جمهوری اسلامی مبتنی بر اراده و خواست مردم است. آینده نظام و حفظ و دوام آن بستگی اعتماد مجدد مردم دارد. این امر زمانی تحقق می یابد که حقوق مردم مطابق قانون اساسی بدون هیچ اغماضی اجرا گردد. ما به دنبال اعمال اصلاحات هستیم و علیرغم مشکلات و هزینه های بسیار آن، امیدواریم که بتوانیم قطار منحرف شده انقلاب را به ریل خود برگردانیم.

۱۳۸۸ بهمن ۱۸, یکشنبه

دعوت تشکل ها به حضور در راهپیمایی 22 بهمن با نشانه سبز بیایید

احزاب و تشکل های سیاسی اصلاح طلب با انتشار بیانیه های جداگانه از مردم خواستند در راهپیمایی 22 بهمن با نمادهای سبز شرکت کنند.این تشکل های سیاسی در عین حال با بیان اینکه "انقلابیون ۳۱سال پیش، یا ناامیدند یا در زندان هستند"، به مردم هشدار داده اند که مراقب تحرکات مشکوک و سازمان یافته و شعارهای تحریک آمیز برخی عوامل باشند.

نویسندگان بیانیه های تشکل های سیاسی ایران در آستانه 22 بهمن امسال برخلاف سالهای گذشته که به بزرگنمایی و برشمردن موفقیت های نظام اختصاص داشت، به نقد نظام جمهوری اسلامی و برخوردهای صورت گرفته با مردم بعد از کودتای انتخاباتی 22 خرداد پرداخته و نسبت به تعمیق بحران مشروعیت نظام جمهوری اسلامی و بحران های جدی در کشور هشدار داده اند.

شورای هماهنگی جبهه اصلاحات که متشکل از 17 تشکل سیاسی اصلاح طلب است با انتشار بیانیه ای، ضمن دعوت از مردم برای حضور در راهپیمایی 22 بهمن اعلام کرد: "در ۲۲ بهمن با نماد سبز مي آييم تا اعلام نماييم وا اسفا از تنگ نظري و كوته بيني كوچكاني كه بر صدر نشسته اند و هر معترض و منتقدي را عامل بيگانه و فريب خورده و برانداز مي دانـند و هـر انتـقادي را تـخريب."

در بیانیه این شورا خطاب به مردم نوشته شده است: "مي آييم تا فرياد زنيم زندانيان سياسي كه اكثراً فجرآفرينان بهمن ۵۷ بودند را آزاد كنيد و به جاي زندان و برخورد و خشونت با ملت، به اصول و آرمان ها برگرديد، به اجراي قانون همت گماريد و به جاي توهم توطئه به تحليل عملكرد خود و نهادهاي همسو همت گماريد، كه آيينه چون نقش تو بنمود راست، خودشكن آيينه شكستن خطاست. مي آييم تا همه با هم فرياد كنيم كه انگ بي ديني و تهمت بيگانه خواهي و دروغ انقلاب مخملي وصله هاي ناچسبند براي جنبش سبز كه صد البته از خصايص ذاتي حاكميت هاي قانون گريز و فرافكن و هنجارشكن و عوام فريب است كه با روش هاي نخ نما شده چون كارناوال عاشورا و پاره كردن عكس و...، ملت را متهم به اخلالگري و اغتشاش كند."

شورای هماهنگی جبهه اصلاحات، جنبش سبز را "مدافع استقلال و بي نياز از حمايت و دخالت بيگانه" دانسته و افزده است: "مي آييم تا نشان دهيم جنبش سبز با آگاهي سياسي و توانايي، در عين حال با نجابت اجتماعي و با نفي هرگونه خشونت، با اصول و ارزش هاي ملي و ديني عجين بوده و حقوق مصرح در قانون اساسي را مطالبه مي نمايد."

حزب مشارکت ایران اسلامی، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران، مجمع نمایندگان ادوار مجلس، انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها، مجمع دانش آموختگان ایران اسلامی، حزب اسلامی کار، مجمع نیروهای خط امام، حزب اراده ملت ایران، حزب جوانان ایران اسلامی، حزب مردم سالاری، انجمن اسلامی معلمان ایران، انجمن اسلامی مهندسان ایران، حزب کارگزاران ایران اسلامی، مجمع فرهنگیان ایران اسلامی، حزب همبستگی و مجمع مدرسین و محققین حوزة علمیة قم امضا کنندگان این بیانیه هستند که خواستار حضور مردم با نمادهای سبز در راهپیمایی 22 بهمن شده اند.

هشدار کارگزاران سازندگی

برخی از این احزاب و گروههای سیاسی، بیانیه های جداگانه ای نیز منتشر کرده اند. حزب کارگزاران سازندگی در بیانیه خود ضمن دعوت مردم به حضور در راهپیمایی اعلام کرده است که اعتماد مردم به نظام مخدوش شده و در بسیاری از موارد آزادیهای اساسی و حقوق شهروندی آنان تحدید شده است.

به گفته این تشکل سیاسی، فعالیت سیاسی احزاب قانونی به دلیل فشارهای امنیتی و فضای بسته سیاسی به حالت تعلیق در آمده و در نتیجه مطالبات مردم و اختلافات سیاسی در کف خیابانها پیگیری می شوند.

این تشکل سیاسی با بیان اینکه "در آستانه سی و یکمین سالروز پیروزی انقلاب، اوضاع کشور نه به سامان است و نه شیرین" نوشته است: "عده ای از همان کسانی که سی و یک سال قبل در چنین روزهایی نتایج تلاشهای خود در به ثمر رساندن نهال نوپای انقلاب اسلامی را به شادی گرامی می داشتند امروز یا در زندان هستند و یا نا امید از هر اصلاح و تغییری، کنج عزلت گزیده و با افسوس از وحدت و همدلی مردم در روزهای نخستین پیروزی انقلاب یاد می کنند."

کارگزاران سازندگی با تاکید بر اینکه نظام و کشور دچار بحرانهای جدی شده، هشدار داده است که عدم چاره اندیشی مسوولان و خیرخواهان، منجر به تعمیق بحران مشروعیت نظام جمهوری اسلامی خواهد شد.

حضور آرام و سبز؛ مجاهدین انقلاب

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی نیز با انتشار بیانیه ای از برخی اقدامات و اظهارات که به گفته این تشکل با هدف جنگ روانی و ایجاد نگرانی و تردید در بدنه اجتماعی نسبت به شرکت در راهپیمایی ۲۲ بهمن می شود، ابراز تاسف کرده و از مردم خواسته در حضور آرام و سبز خود در این روز، مراقب تحرکات مشکوک و سازمان یافته و شعارهای تحریک آمیز برخی عوامل باشند.

این تشکل سیاسی با تاکید بر اینکه "کشور با شرایط حساس و سرنوشت سازی روبرو است" توضیح داده: "از یک سو روند رو به گسترش جنبش اصلاحی سبز به رغم تمامی محدودیت ها و فشارها و سرکوب ها از عزم راسخ و اراده استوار ملت در استیفای حقوق شهروندی، پیگیری مطالبات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی مشروع و قانونی خویش تا تحقق کامل آن و مقابله با تعرض و تحدید وجه جمهوریت نظام حکایت دارد و از سوی دیگر تحریف و وارونه نمایی آرمان ها و اهداف اصیل ملت بزرگ ایران در انقلاب اسلامی و برخورد متکبرانه و لجوجانه با اعتراضات و مطالبات قانونی و مشروع مردم، آشکارا نشان دهنده عدم تمایل جریان حاکم در به رسمیت شناختن موجودیت جنبش و بی تفاوتی عامدانه نسبت به مطالبات آن است."

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی با طرح این پرسش که "ملتی که مصادره رأی و انتخاب خویش را بر نمی تابد چگونه می تواند انحراف و تحریف انقلاب را در سکوت نظاره گر باشد" تصریح کرده است: " 22 بهمن امسال فرصتی مغتنم و یگانه است تا جنبش سبز ملی ایران فارغ از انحصار و محاصره رسانه ای و دروغ ها و تزویرها و اتهام ها و هتاکی های ناجوانمردانه، در متن ملت بزرگ ایران ضمن اعلام پایبندی و دلبستگی مجدد با آرمانهای ملی انقلاب اسلامی بر عزم خستگی ناپذیر خویش در تحقق این آرمان های بلند تأکید ورزد و انزجار خود را از تلاش های حاشیه نشینان دیروز انقلاب و فرصت طلبان امروز و فرقه های بنیادگرای منحرف جدید التأسیس برای تحریف هویت و اهداف انقلاب اعلام کند."

همه پرسی

حزب اعتماد ملی نیز در آستانه ۲۲بهمن، با انتشار بیانیه‌ای تفصیلی، ضمن دعوت از همه اقشار ملت برای حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن با ارائه تحلیلی از علل نابسامانی‌های موجود، اقدام به ارائه پیشنهادهایی برای برون‌رفت از بحران حاکم بر کشور کرد.

این تشکل سیاسی با برشمردن برخی از آرمانهای زمینه ساز انقلاب 57، از استفاده ابزاری از دین، تبعیض و نابرابری بین اقوام و مذاهب، بی‌اعتنایی به حاکمیت اراده ملی، اعمال خشونت در حل منازعات، نقض اصول قانون اساسی، نقض موازین عادلانه قضایی، نقض آزادی های مردم، به عنوان معضلات کشور نام برده است.

حزب اعتماد ملی سپس خطاب به حاکمیت جمهوری اسلامی، خواستار آزادی بی‌قید و شرط کلیه زندانیان سیاسی، ایجاد فضای باز مطبوعاتی و به‌رسمیت شناختن نقد و نقادی و اجرای عدالت در استفاده از رسانه ملی برای کلیه اقشار مردم و جریانات مختلف سیاسی، رفع موانع فعالیت احزاب، سازمان‌ها، جمعیت‌ها و گروه‌های سیاسی، برداشتن فضای امنیتی و جو پلیسی و محیط رعب و وحشت، لغو نظارت استصوابی و تمکین در برابر انتخابات آزاد و اجتناب از انتخابات مهندسی شده، جلوگیری از ورود نظامیان در عرصه سیاست و اقتصاد کشور، اجرای همه‌پرسی برای کشف صریح و قانونی نظر ملت در خصوص برخی از اساسی‌ترین مسائل کشور و رعایت موازین عادلانه قضایی در اتهامات سیاسی و برگزاری دادگاه‌های علنی با حضور هیأت منصفه و اجرای اصول قانون اساسی، شده است.

این تشکل سیاسی همچنین خواستار اجتناب از مشابه‌سازی‌های رذیلانه توسط برخی از رسانه‌ها و محافل قدرت شده که به گفته این تشکل می‌کوشند، صاحبان اصلی انقلاب اسلامی و پیشتازان عرصه دفاع مقدس و یاران برجسته امام راحل را با تروریست‌های خائن به ملک و ملت تشبیه کنند و از این طریق زمینه سرکوب آنان را فراهم آورند. این محافل برای نیل به این هدف شوم خود به امام راحل نیز رحم نمی‌کنند و به تحریف و استفاده گزینشی از بیانات امام راحل می‌پردازند، به‌طوری‌ که فریاد بیت امام راحل را نیز درآورده‌اند.

ایران غنی سازی 20 درصدی اورانیوم را آغاز می کند

علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران اعلام کرده است که کشورش از روز سه شنبه (9 فوریه) روند غنی سازی اورانیوم تا سطح 20 درصد را آغاز خواهد کرد.

رئیس سازمان انرژی اتمی ایران این خبر را در مصاحبه با شبکه یک تلویزیون دولتی ایران اعلام کرد.

او گفت، ایران روز دوشنبه (8 فوریه) این موضوع را کتبا به آژانس بین المللی انرژی اتمی اطلاع خواهد داد. ناظران معتقدند این اقدام تشدید تنش ها در مناقشه اتمی ایران را در پی خواهد داشت.

اورانیوم غنی شده تا سطح 90 درصد در ساخت سلاح اتمی کاربرد دارد. ایران با رد اتهام های آمریکا و متحدان غربی اش می گوید که درصدد تولید بمب اتمی نیست.

کاخ سفید آمریکا هنوز به تصمیم تازه ایران واکنشی نشان نداده است.

اما یکی از مقام های ارشد دموکرات در کنگره آمریکا تصمیم ایران را محکوم کرده و بر تشدید تحریم های یک جانبه ایالات متحده و افزایش مجازات های بین المللی علیه ایران تاکید کرده است.

هاورد برمان، رئیس کمیته سیاست خارجی مجلس نمایندگان روز یکشنیه هشدار داد که ایران مناقشه اتمی جاری را به یک بحران تبدیل کرده است.

او گفت: "باید کاملا روشن باشد که تهران به راه حل دیپلماتیک علاقه ای ندارد مگر اینکه این راه حل بر اساس شرایط مورد نظرش باشد، شرایطی که در نهایت به توانایی بمب هسته ای منجر خواهد شد."

محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری ایران، تاکید کرده که راه برای مذاکره با غرب همچنان باز است.

او روز یکشنبه در نمایشگاهی در تهران به علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی دستور داد تا غنی سازی اورانیوم با غلظت بیست درصدی را آغاز کند.

هیلاری کلینتون خواهان تحریم نهادهای دولتی و سپاه پاسداران ایران است

رئیس جمهوری ایران می گوید، بر اساس مقررات آژانس بین المللی انرژی اتمی، ایران مجاز است که اورانیوم با غلظت بیست درصد را برای سوخت رآکتور تهران تولید کند.

در همین رابطه، علی اکبر صالحی گفته است: "آقای احمدی نژاد فرمودند فرصت زیاد نیست و اگر آنها {غرب} آمادگی ندارند، تبادل سوخت را بدون شرط و شروط اضافی انجام دهند و بر این اساس، به سازمان انرژی اتمی برای تامین سوخت رآکتور تهران آماده باش داده اند."

به گفته او، در صورت انجام غنی سازی، این کار در تاسیسات غنی سازی نطنز صورت خواهد گرفت.

از سوی دیگر، هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا در مصاحبه با شبکه سی ان ان آمریکا از سیاست کاخ سفید در برابر ایران که بر مذاکرات چند جانبه بر اساس ارائه مشوق ها و تشدید تحریم ها استوار است، دفاع کرده است.

محافظه کاران در واشنگتن تردید دارند که این سیاست خط مشی اتمی ایران را تغییر دهد.

در مصاحبه تلویزیونی روز یکشنبه هیلاری کلینتون، درباره تصمیم تازه ایران برای غنی سازی 20 درصدی اورانیوم صحبتی نشد.

اما رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا، در واکنش به تصمیم ایران، جامعه بین المللی را به اتخاذ موضعی واحد برای تشدید تحریم ها علیه ایران ترغیب کرده است.

وزیر امور خارجه آمریکا در دفاع از سیاست کاخ سفید گفت، یک سال پیش، روسیه و سایر کشورها در قبال "تهدید" اتمی ایران نظر متفاوتی داشتند، اما به گفته او، این کشورها در پی تصمیم آمریکا برای شرکت در مذکرات اتمی، موضعی مشابه موضع ایالت متحده در برابر ایران دارند.

هیلاری کلینتون به موضع چین که در ماه ژانویه امسال با تشدید تحریم ها علیه ایران مخالفت کرده بود، اشاره ای نکرد.

وزیر امور خارجه آمریکا به سی ان ان گفت که ایران هنوز "مشت گره کرده" خود را باز نکرده است.

باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، در ژانویه سال 2009 میلادی گفته بود، اگر کشورهایی مانند ایران "مشت گره کرده" خود را بگشایند، ایالات متحده دستش را به نشانه دوستی به سمت آن ها دراز خواهد کرد.

هیلاری کلینتون همچنین گفت کسی نمی داند اگر دولت ایران تصمیم نمی گرفت که بعد از انتخابات این قدر "سرکوبگر" شود، چه تحولی در مناقشه اتمی رخ می داد.

ایران می گوید که در وقایع پس از انتخابات با "اغتشاشگران" برخورد قانونی کرده است.

مقام های ارشد جمهوری اسلامی رئیس جمهوری آمریکا را متهم کرده اند که تغییری اساسی در سیاست کشورش در قبال ایران نداده است.